μετακαλοκαιρινά

Τι εν τούτο το περιβόητο μαστίχωμα που ούλλοι μαστιχώνουνται τζαι βάλλουν το στο facebook? Έτσι που το θεοποιούν νιώθω ότι χάνω κάτι ουσιώδες...

 

Θωρώ σινγκλς  που βάλλουν φωτογραφίες με μαγιό, μακιγιάζ μοντέλου τζαι σκέφτουμαι... Έτσι ντύνουνται παραλιακά? Εγώ κυκλοφορώ με κάτι μαυράδες πάνω στα πόθκια, κάτι πανάδες πάνω στη μια βούκκα, τζαι  τα μαλλιά μου εν μονίμως πάνω τζαι φορώ τσιαττοπαττέλονο... Πού τες ήβραμε τούτες ούλλες τις μοντέλες στην Κύπρο τζαι πώς τα καταφέρνουν να φαίνουνται πάντα ανεγάδιαστες τζαι να φορούν την τελευταία λέξη της μόδας σε παρεό/σορτσάκι?

 

Σκέφτουμαι επίσης πώς άλλαξαν τα πράματα, εν εμπόρεσα να πάω ταξίδι όπως τους λοιπούς συγγενείς, ούτε να πάω να περιχαρίσω με κουμέρες και παιδία, το πρόγραμμα μας ήταν πολλά συγκεκριμένο. Πριν το μωρό εσκέφτουμουν: μα καλά γιατί εν μπορούν να αφήσουν μια φορά τα μωρά τους να πάμε βόλτα? Γιατί εν μπορούν να καθυστερήσουν μια φορά τα μωρά να κοιμηθούν για να τους δούμε λλίον τζι εμείς?

 

Εν θα σου πω "τωρά ξέρω γιατί". Θα πω τωρά ξέρω γιατί εν τόσο δύσκολο. Εν εσύ που σαντανώνεσαι ουσιαστικά, θέλει να προσπαθήσεις πολλά για να διευθετήσεις μιαν έξοδο, είτε να αγγαρέψεις γονιούς-babysitters είτε να θυσιάσεις μιαν νύχτα καλού ύπνου γιατί αν φκουν τα μωρά έξω που το πρόγραμμα τους εν θα τζοιμούνται ούλλοι νύχτα τζι εσύ θα πάθεις ζομπίαση. Άρα θέλει απόφαση τζαι θυσία. Αλλά να σου πω, αν δεν το κάμεις, χάννεις. Αν δεν το κάμεις μια φορά κάθε 2-3 μήνες, χάνεις επεισόδια που τη ζωή του κάποτε κολλητού σου, που δεν αναπληρώνουνται.

 

Παραδέχουμαι, περνώ κάποιου είδους σοκ, λείπουν μου κάποια πράματα, πονώ τα σιέρκα μου τζαι τη μέση μου που το κουβάλημα του μωρού τζαι της αμαξούας/τσεντών κλπ, η ζωή μου άλλαξε που τη γη ως τον ουρανό. Ευτυχώς που έκαμα τα δικά μου τόσα χρόνια τζαι εχόρτασα διαφορετικά δεν θα παλεύκετουν. Μιλούμε, ξέχαστον ύπνο, τις βόλτες, τον προσωπικό σου χώρο και χρόνο όπως τον ξέρεις, ειδικά τον πρώτο καιρό πραγματικά ζεις για το μωρό. Αν δεν κάμεις όμως κάποια πράγματα για εσένα, αν δεν κοινωνικοποιηθείς με φίλους, έννα πελλάνεις.

 

Λαλούν μου βάρτου πρόγραμμα, μα τί προγραμμα να βάλεις του μωρού που κλαίει ή ξυπνά ούλλη νύχτα ή θέλει σιέρκα? Ειδικά αν δεν είσαι της φιλοσοφίας "το ξύλο βγήκε απ' τον παράδεισο"/άφηστο μωρό να κλάψει τζι έννα μάθει/μεν το πιάνεις συνέχεια έννα το κακομάθεις... Τα πράματα που εδιάβασα εκάμαν με να αλλάξω φιλοσοφία 180 μοίρες τζι έτσι είμαι απόλυτα στη διάθεση του μωρού.

 

Με τη νέα σχολική σαιζόν ίσως καταφέρω να κάμω κάποια πράγματα για εμένα, ίσως λέω, γιατί το μωρό πρέπει και θα παραμείνει προτεραιότητα. Έχω φιλοδοξίες πάντως, να βρεθώ σε μια σκηνή να κάμνω το απόλυτο χορευτικό-εννοείται να είμαι κορμάρα με το πιο τέλειο outfit!

 

Ειδάλλως θα αρκεστώ σε μια νύχτα με στέικ νταιάνα μετά (συζύγου και) τέκνου, διότι πάνω απ' όλα είμαι μάνα!

 

 

 Υ.Γ. Πώς εμπόρεσα να μην αναφέρω τις σφικτές αγκαλιές, το αγαπησιάρικο βλέμμα τζαι τις πρώτες λεξούες του μωρού που κάμνουν ούλλα τα αρνητικά ασήμαντα? Δόξα τω Θεώ για το πουρεκκούι μου!


 

 

Γιατί οι μεγάλοι (δεν) πρέπει να βλέπουν παιδικές σειρές

 

Τελευταίως πάω δουλειά σιγομουρμουρίζοντας τραγούδια από παιδικές σειρές, τις οποίες βλέπουμε ανελλιπώς σπίτι. Όταν είσαι μόνη σου σπίτι τζαι πρέπει να πλύνεις ένα πιάτο, να ντυθείς ή να πάεις τουαλέτα, εν ο μόνος σωτήρας για να μεν φυρτεί του κλαμάτου για λλίον το μωρό. That being said, παραπάνω θωρώ /ακούω παιδικές σειρές εγώ παρά το μωρό, καθώς ταίζω, διπλώνω ρούχα, πλυνίσκω πιάτα. Άρα, έμαθα τες ούλλες πόξω, ως επίσης τί ώρες παίζουν, το κάθε επεισόδιο που 3-5 φορές, τα τραγούδια ανακατωτά τζαι αντίστροφα. BabyTv rules, ως τζι ο Δώρος θωρεί τζαι συζητούμεν το.

 

Η αγαπημένη μου σειρά εν ο Πεινασμένος Henry, στην οποία ένας κάττος με μεξικάνικη περιβολή πάει κάθε μέρα στον φίλο του τον George για να φάει. Τζείνο που θέλει να φάει, ποτέ δεν το έχει ο George τζι έτσι πάει να του φέρει ο Henry. Πάει πρώτα στην υπεραγορά, ούτε τζαμαί το έχουν, στέλλουν τον στη Λαική, ούτε τζαμαί το έχουν τζαι στο τέλος πάει στο χωράφι/αμπελώνα/κοτέτσι ή οπουδήποτε αλλού μπορεί να έχουν το βασικό συστατικό για το φαί που θέλει ο Henry. Ο σκοπός της σειράς είναι να μάθει το μωρό πόθεν φκαίνουν τα φρούτα/λαχανικά κλπ. Εμείς όμως (εγώ τζαι ο Δώρος) εξεσκίσαμε τη σειρά με τα σχόλια μας. Για να καταλάβετε τί εννοώ:

 

 

 

 

 

Ο κάττος πάει κάθε φορά να φάει μούχτιν, ο Τζωρτζ ποττέ δεν έσιει τζείνο που θέλει ο Henry, ο Henry κάθε φορά πρέπει να πάει να του φέρει, κανένας δεν έσιει τζείνο που θέλει τζαι λεν του ότι "σήμερα δεν έχω" (τάχα άλλες μέρες έχουν?) τζαι ούλλα έσιει τα μια Γερμανίδα (λαλεί ο Δώρος) που προφανώς εν μεγαλοκαλλιεργητής τζαι πάντα έσιει τζείνα που θέλει ο Henry. Τζαι κάθε επεισόδιο η ίδια κουβέντα, ο Henry αβάττατζης, ο Τζωρτζ εστιάτορας της συμφοράς, οι άλλοι να μεν έχουν τίποτε (μήπως λαλούν του ψέματα?) τζαι ο Henry να εξακολουθεί να πηαίννει στον George για να φάει. Πιλέ μου, μετά που τόσες αποτυχημένες προσπάθειες, να πιάσει τηλέφωνο να ρωτήσει αν έχουν τζείνο που θέλει πριν πάει? Όσο παραπάνω το σκέφτουμαι, τόσο παραπάνω προβληματίζουμαι. Τόσα πολλά "λανθασμένα" μηνύματα σε μια σειρά δεν εξανάδα.  Εννοείται ότι το μωρό δεν θα τα σκεφτεί τούτα ούλλα (ελπίζω) τζαι θα μάθει πως φτιάχνονται οι ντομάτες πχ.

 

Παρόλ' αυτά, εν η αγαπημένη μου σειρά τζαι κάθε φορά ανυπομονώ να δω τι θα θέλει ο Henry τζαι κάθε φορά θα σχολιάσω μα πάλε εν το έσιει ο Τζωρτζ, πάλε στέλλουν τον αλλού, πάλε έσιει το η Άντζελα κλπ. Εν συναρπαστικό!

 

Αμ το άλλο? Με τον Ξεφτέρη που πάντα ξιχάννει τί γυρέφκει, τον Γουόλτερ που δεν κόφκει ο νους του τζαι πάντα φέρνει του λάθος πράματα? Ας μεν την ξεσκίσω τζαι τούτη τη σειρά.

 

 

Τί ήθελα να πω? Ναι... Προφανώς έτσι σειρές εν για μωρά τζαι όι για μεγάλους. Είναι όμως?

 

Τελικά ίσως κάμνουν παραπάνω καλό σε μεγάλους! Θέλει ηρεμία, υπομονή, καλοσύνη, ανεκτικότητα τζαι τόσα άλλα που εχάσαμε για να απολαύσεις μιαν τέτοια παιδική εκπομπή, θέλει να γυρίσεις στην παιδική σου απλότητα τζι αθωότητα.

 

Σκέφτομαι ότι γινόμαστε πολλά πολύπλοκοι τζι επικριτικοί καθώς μεγαλώνουμε. Τούτο είναι καλό τζαι κακό ταυτόχρονα. Ο καθένας μπορεί να καταλάβει γιατί.

 

Σκέφτομαι ότι εν καλό που υπάρχουν ακόμα τέτοιες παιδικές σειρές, μέσα στις τόσες βίαιες τζι αμφισβητούμενες παιδικές σειρές που κυκλοφορούν πλέον. Πιστεύκω ότι εν σημαντικό να μεν χάσει νωρίς την αθωότητα του το μωρό, αν και, παραδέχομαι ότι στους τζαιρούς μας ίσως εν επικίνδυνο τούτο.

 

Σκέφτομαι ότι η τηλεόραση εν αναγκαίο κακό, τουλάχιστον να την χρησιμοποιούμε όσο καλύτερα γίνεται... Σκέφτομαι επίσης ότι ο Τομ και ο Τζέρυ εσκοτώνονταν τζι εμείς εγελούσαμε, παρόλ' αυτά πιστεύκω ότι εμείς εμεγαλώσαμε με τα πιο ωραία μίκυ μάους, με το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, την Μπονάνζα...

 

Α, τζαι σκέφτομαι ότι ο καλλύττερος Κάρτραϊτ ήταν ο Άνταμ! ♥

 

 

 

 

 

 

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ:

 

Σήμερα, 7 του Αυγούστου, γίνεται μια πρωτοφανής συνεργασία, μεταξύ Ιβάνας και Neerie για να καταλάβει ο απλός (τηλε)θεατής πώς βγαίνουν οι ζουμεροί πηχυαίοι catchy τίτλοι κουτσομπολειδήσεων, ειδήσεων που αφορούν την showbiz και τους celebrities. Είναι απορίας άξιον πώς απομονώνουν λέξεις και φράσεις οι κάθε λογής δημοσιογραφίσκοι για να εντυπωσιάσουν και να ελκύσουν τους αναγνώστες στα δημοσιεύματα τους. Πάμε να δοκιμάσουμε κι εμείς, να δούμε πώς γίνεται.

Γνωρίζουμε ότι οι συνεντεύξεις στα έγκριτα αυτά περιοδικά γίνονται πρόσωπο με πρόσωπο, πρόσωπο με τηλέφωνο, πρόσωπο/τηλέφωνο με καλά ενημερωμένη πηγή του σελέμπριτι, πρόσωπο/τηλέφωνο με εκπρόσωπο τύπου του σελέμπριτι, πρόσωπο με κολλάζ από παλιές δηλώσεις του σελέμπριτι, πρόσωπο με αθκειάσην, ζωηρή φαντασία και ικανότητα κατασκευής ειδήσεων που το τίποτε. Από όλα τα προαναφερόμενα, εμείς επιλέξαμε την συνέντευξη πρόσωπο με πρόσωπο, για σκοπούς εγκυρότητας των ειδήσεων και με μόνο στόχο είπαμε την παραγωγή catchy τίτλων ειδήσεων! Κατσικωθείτε, διαβάστε, άμα θέλετε επινοήστε κι εσείς!

(Ακολουθούν αμοντάριστα πλάνα της συνέντευξης):

Συνεντευξιάστρια: Ivana

Συνεντευξιαζόμενη: Neerie

Ι: Πόσο καιρό ασχολείσαι με το blogging?

Ν:  Αρκετό, καμιά δεκαετία χαζίρι...

Ι: Γιατί τόσο? Τί γράφεις τόσα χρόνια? Πόσο ενδιαφέρουσα νομίζεις ότι είσαι?

Ν: Σοβαρά τωρά, θυμίζω σε το σκοπό της συνέντευξης: Οι τίτλοι, εσύ τωρά προσπαθείς να φκάλεις λαβράκιν είπαμε.

Ι: Εντάξει. Πόσο έχεις αλλάξει από τότε μέχρι τώρα?

Ν: Από τη γη ως τον ουρανό, καμιά σχέσ....

Ι: Φτάνει φτάνει! Να κάνουμε συνέντευξη εμένα. Εγώ είμαι πιο ενδιαφέρουσα!...Βρήκαμε και τον πρώτο τίτλο: Ιβάνα σε ενδιαφέρουσα?

 

 

Αλλάζουμε καρέκλες.

Συνεντευξιάστρια: Ivana Neerie

Συνεντευξιαζόμενη: Neerie Ivana

N: Ιβάνα, πόσο καιρό κάνεις βλογγινγκ?

Ι: Πολύ λίγο και όχι πολύ συχνά. Η Neerie με έβαλε να φτιάξω αυτό το βλογ.

Ν: Εσύ δηλαδή δεν ήθελες, δεν ένιωσες την ανάγκη να γράφεις σε βλογ?

Ι: Γιατί να θέλω? Τί ανάγκη έχω? Ότι έχει να πει Ιβάνα το λέει μπροστά στον άλλο, κάποιες φορές που θυμώνω με neerie και δεν την βρίσκω, ή βαριέμαι ή θέλω να την πειράξω, τότε γράφω ποστ.

 

 

Ιβάνα: Όταν βαριέμαι τη neerie γράφω ποστ

Ν: Γιατί έβαλε εσένα να της φτιάξεις το βλογ? Ήθελε να την καλύψεις με κάποιο τρόπο? Έχει κάποια σκοτεινή πλευρά η neerie που δεν γνωρίζεις?

Ι: Δεν ξέρω γιατί. Σκοτεινή πλευρά? Σκοτεινό βλέμμα ναι, μην της πιάσεις το φαί όταν τρώει! 

 

 

Η Ιβάνα αποκαλύπτει: Η σκοτεινή πλευρά της neerie

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ: Ποιό το μυστικό της neerie για το φαγητό της

Ν: Πώς θα χαρακτήριζες τη neerie?

Ι: Γιατί μιλάμε συνέχεια για τη neerie? Εγώ είμαι πιο ενδιαφέρουσα είπαμε.

 

 

Ιβάνα: Εγώ είμαι πιο ενδιαφέρουσα από τη neerie

 

 

Ν: Εντάξει, ας μιλήσουμε για εσένα. Την Ιβάνα. Ποια η σχέση σου με τη neerie?

Ι: Αν συνεχίσεις έτσι καμιά!

 

 

Χωρισμός ΒΟΜΒΑ: Δεν θέλω καμιά σχέση με τη neerie!

Δήλωση ΣΟΚ: Η Ιβάνα δεν θέλει καμιά σχέση με τη neerie!

 

 

Ν: Επιστρέφουμε σε εσένα. Τί σε απασχολεί περισσότερο αυτό τον καιρό?

Ι: Αυτό τον καιρό την Ιβάνα απασχολεί το ξεπούλημα, παντός είδους. Ρούχα, παπούτσια, ξεπούλημα αξιών, των πολιτών, έτσι για να μη νομίζεις ότι Ιβάνα είναι επιφανειακή.

 

 

Η Ιβάνα δηλώνει: Δεν είμαι επιφανειακή!

 

 

Ν: Πιστεύεις ότι οι τιμές στα ξεπουλήματα φέτος, λόγω και της κρίσης, θα είναι πιο χαμηλές από άλλες χρονιές?

Ι: Ελπίζω γιατί θέλω να πάω και ταξίδι στη Ρωσία. Ιβάνα έχει κάποιες εκκρεμότητες ...

Ν: Το τηλέφωνο σου κτυπάει ασταμάτητα από ότι βλέπω...

Ι: Ναι, παίρνουν διάφοροι, από Ρωσία κυρίως, ίσως με ψάχνει κι ο Βλαντιμίρ, δεν είμαι και σίγουρη, έχασα τον αριθμό του.

Ν: Ο Πούτιν? Έχεις δοσοληψίες με τον Πούτιν???

Ι: Ιβάνα δεν θέλει να μιλά για προσωπικά θέματα. Αυτά δεν αφορούν κανένα.

 

 

Ιβάνα: Με ψάχνει ο Πούτιν, έχω προσωπικά θέματα και δοσοληψίες μαζί του.

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ: Οι μυστικές δοσοληψίες της Ιβάνας με τον Βλαντιμίρ Πούτιν

 

 

Ν: Αν όχι για τα προσωπικά σου, τότε για τί να μιλήσουμε? Σάμπως τζι έφκαλες κανένα δίσκο τελευταίως? Κάποια εμφάνιση? Πού σε βρίσκουμε τα βράδια?

Ι: Δεν με βρίσκετε.

 

 

Η Ιβάνα δηλώνει: Δεν με βρίσκετε τα βράδια!

 

 

Ί: Κυκλοφορώ ινκόγνιτο, δεν θέλω να με ενοχλούν οι παπαράτσι κι έτσι κάθε βράδυ Ιβάνα κυκλοφορεί με διαφορετική αμφίεση. Είναι κάτι σαν παιγνίδι πια.

Ν: Θα έλεγες ότι αυτό σε εξιτάρει γενικότερα? Το role playing?

 

 

Ιβάνα: Με εξιτάρει το role-playing!

 

 

Ι: Δεν το κάνω επειδή με εξιτάρει, είναι απαραίτητο για κάποια σαν Ιβάνα να προσέχει τις εμφανίσεις της, ειδικότερα τώρα.

Ν: Τώρα? Γιατί ειδικά τώρα? Τί ετοιμάζεις?

Ι: Δύο πράγματα. Ιβάνα έκανε κάποιες επενδύσεις, προσπαθεί να μαζέψει κάποια χρήματα και θα πάει πάλι στα ελληνικά νησιά...

Ν: Μύκονος?

Ι: Όχι ακόμα. Ιβάνα δεν είναι φαν της Λίντσεϊ Λόχαν. Προτεραιότητα για Ιβάνα τώρα είναι οι μετανάστες στα ελληνικά νησιά. Γίνεται καλή δουλειά στη Λέρο και στην Κώ από εθελοντές της Avaaz. Υπάρχει και σχετικό βλογ: https://secure.avaaz.org/en/refugee_reportback/ 

 

 

Ιβάνα και Λίντσει Λόχαν στα μαχαίρια!

Η Ιβάνα βοηθά τους μετανάστες στα ελληνικά νησιά!

Ιβάνα: Πρώτα οι μετανάστες, μετά η Μύκονος!

 

 

Ν: Γιατί δεν συμπαθείς τη Λίντσεϊ Λόχαν?

Ι: Έκανε κάτι αξιαγάπητο η Λίντσεϊ και δεν το ξέρει Ιβάνα? Τέλοσπάντων, πάμε στη δεύτερη προτεραιότητα...

Ν: Θεωρείς δηλαδή ότι η Λίντσεϊ δεν είναι αξιαγάπητη? Τί θεωρείς αποκρουστικό πάνω της?

Ι: Ιβάνα δεν είπε ότι η Λίντσεϊ είναι αποκρουστική και πρόσεξε τί θα γράψεις! Ξέρω που το πάει neerie...

 

 

Η Ιβάνα δηλώνει: Η Λίντσεϊ Λόχαν δεν είναι αποκρουστική! (xa!)

 

 

Ι: Οκ, τα κατάφερες. Να αφήσουμε τη Λίντσεϊ στη Μύκονο? Πάμε στην δεύτερη προτεραιότητα για Ιβάνα φέτος.

Ν: Ποιά? Α ναι, για πες.

Ι: Ιβάνα θέλει λεφτά για να γυρίσει την Κύπρο. Για να μιλήσει με κόσμο, να συζητήσει τα προβλήματα, τις προοπτικές...

Ν: Γιατί? Θα κατέβεις βουλευτής?

Ι: Χαχα, το σκέφτηκα... Αυτό θέλει πολύ περισσότερο τρέξιμο - και πάρα πολλά λεφτά φυσικά! Οι υποψήφιοι πρέπει να κάνουν πολλές δημόσιες σχέσεις, τραπέζια, συγκεντρώσεις, χειραψίες...

Ν: Αυτά δεν μπορεί να τα κάνει κάποιος χωρίς λεφτά?

Ι: Όχι, γι αυτό λέγεται ρουσφέτι. Έχει και στη Ρωσία πολύ. Ιβάνα θέλει πρώτα να δει αν υπάρχει έδαφος για κάτι καινούργιο, μια καινούργια πρόταση κι αν θα την υποστήριζε ο κυπριακός λαός...

 

 

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Η Ιβάνα υποψήφια βουλευτής?
Δεν θα πιστεύετε ποιά επώνυμη blogger υποψήφια βουλευτής!

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Η καινούργια πρόταση της Ιβάνας για τις επόμενες βουλευτικές εκλογές!

Ιβάνα: Οι υποψήφιοι βουλευτές πρέπει να κάνουν ρουσφέτι!

 

 

Ι: Όχι την Ιβάνα να υποστηρίξει, την καινούργια πρόταση!

Ν: Πιστεύεις ότι οι Κύπριοι έχουν πλέον φτάσει στα όρια τους, ότι τώρα είναι η στιγμή για κάτι καινούργιο?

Ι: Ναι. Αλλά πρέπει να σηκωθούν από τον καναπέ και να οργανωθούν. Γιατί προς το παρόν μόνο μουρμουρούν ο ένας στον άλλο.

Ν: Ποιά είναι η πρόταση σου?

Ι: Ιβάνα δεν θέλει να μιλήσει ακόμα, όταν έρθει ο καιρός κι αν είναι πρόσφορο το έδαφος.

 

 

Ιβάνα: Οι Κύπριοι μόνο μουρμουρούν, πρέπει να σηκωθούν από τον καναπέ!

Το ρατσιστικό παραλήρημα της Ιβάνας!

 

 

Ν: Θα ηγηθείς κάποιας νέας πρωτοβουλίας δηλαδή?

Ι: Όχι.

Ν: Όχι? Γιατί?

Ι: Γιατί Ιβάνα είναι Ρωσίδα. Δεν θα την ακούσει κανείς εδώ.

Ν: Γιατί? Πιστεύεις ότι οι Κύπριοι είναι ρατσιστές?

 

 

Ιβάνα: Οι Κύπριοι είναι ρατσ...

 

 

Ι: Δεν είπα αυτό!!! Ιβάνα εννοεί ότι οι Κύπριοι θα εμπιστευτούν κάποιον Κύπριο και όχι κάποιο ξένο, είναι λογικό! Μα πρέπει να εξηγώ τί εννοώ με κάθε μου λέξη? Άτε, τελειώνουμε?

Ν: Οκ, να περιμένουμε σύντομα να σε δούμε σε διάφορα μέρη της Κύπρου δηλαδή, να συζητάς με τον κόσμο?

Ι: Ναι, Ιβάνα θα πάει λίγο Ελλάδα, λίγο Ρωσία μέχρι να επιστρέψουν Κύπριοι από διακοπές και μετά θα έρθω κι εγώ. Πρέπει να προλάβω και την προθεσμία για το φόρο ακίνητης ιδιοκτησίας μέχρι τον Οκτώβριο όπως πέρσι?

Ν: Μάλλον, το καλό σου, δεν θα πληρώσεις για το σπίτι που έχτισες μέσα στο οικόπεδο, μόνο για το οικόπεδο, με την τιμολόγηση του 1980.

 

 

Neerie αποκαλύπτει: Η Ιβάνα δεν θα πληρώσει φόρο ακίνητης ιδιοκτησίας για το σπίτι που έκτισε!

 

 

Ι: Αν δεν επιστρέψει Ιβάνα έγκαιρα, θα το πληρώσεις?

Ν: Να...σε ευχαριστήσω για το χρόνο και τη συμβολή σου στο εγχείρημα εξαγωγής catchy τίτλων. Πιστεύω στέφθηκε με επιτυχία, εφκάλαμε ήδη κάπου 23,5 τίτλους.

Ι: Κι Ιβάνα ευχαριστεί, πάει τώρα θάλασσα, γεια.

 

 

Ιβάνα πάει θάλασσ...

 

 

 

παιδική εγκληματικότητα calling

Εδιάβαζα μιαν είδηση για δύο δεκάχρονα που εσκοτώσαν ένα δίχρονο πριν κάτι χρόνια. Έκαμε μου εντύπωση, γιατί δύο μωρά να θέλουν να σκοτώσουν άλλο μωρό. Εδιάβασα τις λεπτομέρειες, προσπαθώντας να καταλάβω το γιατί: Πάντα τούτο προσπαθώ να καταλάβω στις ειδήσεις για εγκλήματα, γιατί εν το χωρεί ο νους μου, γιατί να θέλεις να σκοτώσεις κάποιον, ειδικά κάποιον που δεν τον ξέρεις. Ακόμα πιο περίεργο είναι όταν ο θύτης εν μωρό ο ίδιος. Εν το bullying στην πιο ακραία του μορφή. Σε τούτη την περίπτωση, ήταν δύο μωρά που εκάμαν κοπάνα που το σχολείο, απαγάγαν ένα δίχρονο μωρό που εδιέφυγε της προσοχής της μάμας του για κάτι λεπτά-δευτερόλεπτα τζι εκτυπήσαν το, εσκοτώσαν τον. Τζαι μετά εν το επαραδέχουνταν. Εσοκαρίστηκα, εν άντεξα να το διαβάσω ούλλον.

 

Χρειάζομαι όμως να καταλάβω το γιατί τζαι πως θα μπορούσε να αποφευχθεί. Κάποιες πρώτες σκέψεις που τις ρίχνω δαμαί πασανάκατες, ώσπου να τις επεξεργαστώ τζαι να τις συσταρίσω μέσα μου:

 

Οι γονιοί των παιδιών-θυτών είπαν ότι εμεγαλώσαν τα καλά, όσον εμπορούσαν, χωρίς να τα αφήνουν να βλέπουν ταινίες με βία κλπ. Που την άλλη, τα παιδιά, κατά την ανάκριση αρνούνταν τα πάντα, εστρέφουνταν προς τη μάμα για να δικαιολογηθούν, το ένα πιο ψύχραιμο τζαι μαθημένο στα ψέματα, το άλλο πιο φοϊτσιασμένο. Για εμένα φωνάζει τούτο το πράμα, ότι δεν είχαν την καλύτερη σχέση με τους γονείς τους, τζαι ότι εκτός που τη βία της οποίας ήταν μάρτυρες, είχαν σοβαρή έλλειψη σημασίας από/επικοινωνίας με τους γονείς τους, εχρειάζονταν αγάπη τζι αποδοχή.

 

Αν φταίν τα μωρά, πόση παραπάνω ευθύνη είχαν οι γονιοί?

 

Βασικά, πώς γίνεται να μεν έσιει ευθύνη τούτος ο γονιός? Αν δεν εβλέπαν ταινίες ή αν δεν ήταν μάρτυρες βίας γενικότερα τα παιδιά, πού εμάθαν να κτυπούν έτσι? Πώς εμάθαν ότι είναι εντάξει να κτυπάς έτσι? Επίσης, γιατί εζητούσαν την προστασία τζαι την αποδοχή των γονιών τους κατά την ανάκριση?

 

Είναι σημαντικό να ξέρουμε πόσο εύκολα εντυπωσιάζονται και τρομοκρατούνται τα μωρά. Αν το ξέρουμε καλά τούτο θα πρέπει:

1) να προσέχουμε πάρα πολλά τί τα αφήνουμε να βλέπουν, να ακούν, να κάμνουν. Η ευθύνη για τα γεγονότα των οποίων γίνονται αποδέκτες βαρύνει εμάς.  Επίσης, τα μωρά δεν έχουν όρια. Ευθύνη για τα όρια τους πάλι έχουμε εμείς. Τζαι ακόμα δεν αποφάσισα αν έχουμε ευθύνη μόνο για τα μωρά μας αλλά και για μωρά άλλων, αν υποπέσει κάτι περίεργο στην αντίληψη μας.

2) Να φροντίσουμε, όσο γίνεται βέβαια, ώστε το παιδί μας να μεν παρασυρτεί, να μεν τρομοκρατηθεί που άλλους ώστε να κάμει πράματα κακά, να ξέρει τη διαφορά του σωστού που το λάθος τζαι να αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Εν πολλά σημαντικό τούτο το τελευταίο, έχουμε μιαν τάση εδώ στην Κύπρο να καλύφκουμε τα μωρά μας, τα λάθη τους, να φταιν πάντα οι άλλοι τζαι όι τα μωρά τα δικά μας.

 

Μεγαλώνουμε μωρά νταήδες (bullies) ή θύματα. Ή και τα δύο, το ένα δεν αποκλείει το άλλο τζαι μάλιστα η διαχωριστική γραμμή είναι πολλά λεπτή. Ειδικά,τα μωρά είναι πάντα θύματα, είτε είναι θύτες είτε όχι. Εδώ ταιριάζει τζαι το "αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα". Αν εκατέληξε ένα μωρό να σκοτώνει, κάτι επήε λάθος με την ανατροφή του.

 

Τζαι αν το βάλεις μετά σε σωφρονιστικό ίδρυμα, να ξέρεις ότι αν καταλήξει εγκληματίας, πάλε θα φταίεις εσύ. Σε ένα περιβάλλον εγκληματικό που στην ουσία τιμωρεί τζαι δεν σωφρονίζει, το μωρό είναι καταδικασμένο, η πορεία του διαγεγραμμένη όταν φκει - αν φκει.

 

Άρα:

1) Πώς προλαβαίνουμε παιδιά-εγκληματίες? Στα σχολεία, στο σπίτι? Videogames, ταινίες, το δικό μας παράδειγμα, δεν έχουμε ιδέα τελικά πόσο επηρεάζουν τα μωρά μας!!! Γιατί δεν τα παίρνει σοβαρά κανένας τούτα τα θέματα? Γιατί εν τόσο εξοικειωμένα με τη βία τα μωρά μας?

2) Όταν φτάσουν να κάμουν έγκλημα τα παιδιά μας πώς το αντιμετωπίζουμε?

 

Θεωρώ ότι η βία στα παιδιά τζαι η παιδική εγκληματικότητα εν ένα θέμα που θα έπρεπε να απασχολήσει σοβαρά την κοινωνία τζαι την πολιτεία μας.  Δεν είχαμε σοβαρά κρούσματα bullying ή παιδικής εγκληματικότητας ακόμα, αλλά γιατί πρέπει να γίνει κάτι δραματικό για να επιληφθούμε του θέματος? Γιατί δεν το προλαβαίνουμε? Θα πρέπει να χάσουμε τζι εμείς έναν Άλεξ ή ένα Γιακουμάκη?

 

Αν δεν κτυπηθεί το κακό που τη ρίζα του τότε να μεν περιμένουμε πολλά στο μέλλον. Θα έπρεπε να μας απασχολήσει το θέμα σφαιρικά, γενικότερα δηλαδή η ανατροφή παιδιών τζαι όι αποσπασματικά η βία σε σχέση με το παιδί, όι μόνο στο επίπεδο του Γραφείου Ευημερίας τζαι στα επιδόματα. Γιατί αν το αφήκουμε αποκλειστικά πάνω στους γονιούς, έτα χαϊρκα μας. Μεγαλώνουμε άτομα με ψυχολογικά προβλήματα που δεν ξέρουν να χειριστούν μια αποτυχία, δεν δέχουνται το "όχι", δεν έχουν την αίσθηση του σωστού/λάθους, δεν έχουν αυτοέλεγχο, έχουν ένα σωρό συμπλέγματα τα οποία κρύβουν επιμελώς, ώσπου να έβρουν ένα θύμα ή έναν όπλο μπροστά τους. 

 

Τζαι τέλος, αν θεωρήσουμε ότι εν που την παιδική-εφηβική ηλικία που ξεκινούν ούλλα, θα μπορούσαμε να προλάβουμε τζαι την εγκληματικότητα των ενηλίκων.

 

Θάλασσα το μεγαλείο...

... Σου Θεέ μου!

Βλέπεις τούτην εδώ την θάλασσα? Δεξιά-αριστερά? Εν ήρεμη αναλόγως, εν σου έβαλα φουρτούνα, κύμματα 3 μέτρα, σκοτεινόν ουρανό ή τον μαύρο βυθό. Έβαλα σου την έτσι όμορφη όπως είναι, με το θαλασσένιο της μπλε που μαγεύει τζι εμπνέει τόσα χρόνια, τόσους καλλιτέχνες - και όχι μόνο. Έβαλα την για να την εξευμενίσω. Να την καλοπιάσω, να την καλάρω.

Η αλήθκεια είναι ότι η θάλασσα προκαλεί μου δέος. Εν που τούτα τα πράματα της φύσης που μου προκαλούν θαυμασμό τζαι φόβο παράλληλα, λόγω του απρόβλεπτου, του βάθους, της θερμοκρασίας, του απέραντου, του θυμού, λόγω του ακριβώς, ότι εν μπορείς να την δαμάσεις. Είσαι βασικά στο έλεος της.

Όσα τζι αν έκαμεν ο άνθρωπος, όσα τζι αν καταφέρει ακόμα, τούτο το θηρίο εν μπορεί να το δαμάσει. Κάμε παραλιούες οργανωμένες, κάμε κυμματοθραύστες, κάμε δεξαμενές τζαι ιχθυοτροφία άμα θέλεις. Άμαν μπεις μέσα στα βαθκιά όμως τζαι πει να θυμώσει, είσαι στο έλεος της. Άμαν θέλει σου τη χαρίζει, άμα θέλει παίζει μαζί σου, άμα θέλει καταπίννει σε. Τα μόνα ασφαλή αλόπως εν τα υποβρύχια...? Τζαι πάλε...

Προτιμώ τις παραλιούες, τούτες τις εξημερωμένες, τις συμβιβασμένες, τις κουτσουρεμένες, διότι τούτες εν του σιερκού μου. Μπορώ να τις απολαύσω, να παίξω, να κολυμπήσω, να σουππωθώ τελοσπάντων τζαι μετά να στεγνώσω. Όσσον να μου τζίσει λλίον τζαι μετά να πάμεν ο καθένας στα δικά του.

Θαυμάζω ακόμα τζείνους που εμεγαλώσαν κοντά στη θάλασσα, που την αποζητούν, που είναι είναι συνυφασμένη η ζωή τους με τη θάλασσα, βλέπε ναυτικούς, σφουγγαράδες, ψαράδες... Θαυμάζω που ενώ ξέρουν τη δύναμη τζαι την ορμή της, πάλε βουρούν μες τα νερά της, όπως το μωρό που δεν ξεκολλά που τον θυμωθκιάρη παπά του. Θαυμάζω τους γιατί έχουν κατανοήσει πρώτα το μεγαλείο της, σέβουνται την πρώτα τζι ύστερα παν να δώκουν μέσα.

Εν θεοποιώ τη θάλασσα, Ποσειδώνα μεν παίρνεις θάρρος.

Απλά προχτές εβρέθηκα σε μιαν άγρια παραλία, με κάτι βράχους, κάτι κύμματα, δεν ετολμούσες να κοντέψεις, τζι έπιαν με κάτι τις, ήθελα να φύω, να πάω κάπου πιο ασφαλισμένα αλλά ταυτόχρονα δεν εξεκολλούσα, έμεινα να την θωρώ... Να θωρώ τα αφρισμένα κύμματα να σπάζουν πάνω στους βράχους, έβλεπα τα σχήματα των βράχων που εδημιούργησεν  υπομονετικά το νερό σιγά σιγά τόσα χρόνια, τις πέτρες έξω στρογγυλεμένες σε διάφορα χρώματα...

Σκέφτουμαι δύο πράματα:

Ένα: Εν για να δούμε το μεγαλείο του Θεού, τί υπέροχα, τεράστια πράγματα έκαμεν τζαι για να μεν λαλούμε ότι εμείς είμαστεν οι άρχοντες επειδή  εκτίσαμεν, ανακαλύψαμεν, εφτάσαμεν στον Άρη - επειδή έχουμεν λλίο νου, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να σαλέψει. Ότι τζι αν εκάμαμε, έχουμεν όρια, όσο ψηλά τζαι να φτάσουμε ποττέ δεν θα καταφέρουμε να δαμάσουμε ή να κάμουμε που την αρχή τούτα τα πανέμορφα στοιχεία της φύσης. Τζι ούτε πρέπει. Έννεν τούτος ο σκοπός μας.

Δύο: Σκέφτουμαι πόσο φοϊτσιάρα είμαι γενικά, μεν με πάρεις κάπου μες τη νύχτα, που δεν έσιει φως, δεν έσιει "πολιτισμό", μεν με πάρεις μες τα βουνά, στα δάση, μες τες θάλασσες, κάπου τελοσπάντων που να μεν έχω τον έλεγχο.

Τζαι μετά θυμούμαι την κουβένταν που μου είπαν, να μεν φοούμαι τα δημιουργήματα του Θεού, αλλά των ανθρώπων.

 

 

 

 

Ιβάνα λέει δράμα το τεστ κυτταρίτιδας

Ή αλλιώς,  γιατί δεν θα φύγει η κυτταρίτιδα της neerie.

Ιβάνα ρωτά neerie αν μπορεί να ακολουθήσει τις συμβουλές για εξαφάνιση της κυτταρίτιδας. Της κάνει τεστ για να δει ποσοστό επιτυχίας. Δράμα...

 

Εξαφάνισε την κυτταρίτιδα με αυτά τα 13 θαυματουργά tips!

Πηγή: http://www.queen.gr/well-being/DIATROFH-DIAITES/item/114368-exafanise-tin-kyttaritida-me-ayta-ta-13-thaymatoyrga-tips#ixzz3gn3Qvsja

Ακολούθησε τις συμβουλές μας και πες αντίο στην ενοχλητική όψη φλοιού πορτοκαλιού



Ο μεγαλύτερος εχθρός της γυναικείας σιλουέτας δεν είναι άλλος από την κυτταρίτιδα. Δυστυχώς για εμάς, η κυτταρίτιδα δεν κάνει διακρίσεις και... χτυπά κάθε σωματότυπο ανεξαρτήτου βάρους. Αυτό φυσικά δε σημαίνει πως πρέπει να παραδώσουμε τα όπλα ή να συμβιβαστούμε με το γεγονός πως «ΟΚ όλες έχουν, άρα και εγώ δικαιολογούμαι», καθώς μπορούμε με απλούς τρόπους να την περιορίσουμε ή και να την εξαφανίσουμε.



Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να βάλουμε πρόγραμμα, να πιστέψουμε στον εαυτό μας και να «οπλιστούμε» με πολλή υπομονή και επιμονή.



Τι λέτε; Πάμε να δούμε 13 θαυματουργά tips που θα μας βοηθήσουν να πετύχουμε το στόχο μας;


Πάμε φύγαμε


1. Καταναλώνετε τουλάχιστον δύο λίτρα την ημέρα. Με αυτόν τον τρόπο θα νικήσετε την κατακράτηση υγρών και θα αποβάλετε τις τοξίνες από τον οργανισμό σας. Δύο λίτρα τι? Αφήνει το πάνω μου? Οκ αν μιλά για νερό, μα ποιός καταναλώνει 2 λίτρα νερού ημερησίως? Τζαι να βουρά τουαλέτα κάθε 5 λεπτά? Οξά εν τζαι το βούρος μες το κόλπο? Μισό με ένα τζι εν καλόν τους.

2. Μειώστε ή και αποφύγετε τελείως την κατανάλωση junk food, παχυντικών sauces, τηγανιτών και γλυκών. Τα τσιπς γεύσης μπάρμπεκιου που μόλις ετσάκισα σε ποια κατηγορία εμπίπτουν?

3. Μειώστε την ποσότητα αλατιού που ρίχνετε στο φαγητό σας καθώς προκαλεί κατακράτηση υγρών και επιδεινώνει το πρόβλημα. Τσεκ. Τα φαγιά μου εν ανάλατα έτσι τζι αλλιώς.

4. Καταναλώνετε καθημερινά άφθονες ποσότητες λαχανικών όπως: μαρούλι, σπανάκι, καρότο, αγγούρι, τομάτα, πιπεριά, ρόκα, σέλερι. Άτε τωρά. Εν ζήτημα αν φάω μια-δυο φορές την εβδομάδα, πρέπει ΚΑΙ καθημερινά ΚΑΙ άφθονες ποσότητες? Τα άλλα ούλλα πότε να τα τρώω? Σέλερι ιμίsh. Σέλλινο μάνα μου.

5. Επιλέξτε φρούτα ως σνακ. Είναι πλούσια σε βιταμίνες και ιχνοστοιχεία. Φρούτα ως σνακ! Σοκολάτα τζαι πισκόττα πότε να φάω? Οξά να τα κάμω γεύμα τζείνα. Όι εν κόφκουνται.

6. Μειώστε τους υδατάνθρακες που καταναλώνετε μέσα στην ημέρα και αυξήστε την πρωτεΐνη. Υδατάνθρακες εν τα τσιπς, οκ , ένα πακέτο μόνο. Μακαρόνια ρύζια πατάτες ψωμιά γιοκ... Ε τί στο καλό να τρώω. Για πρόγευμα γάλα με καρότο, γεύμα -κρέας με σέλερι, δείπνο-φασόλια με σαλάτα? Σίριουσλι!

 Πάμε καλά, εφτάσαμε στα μισά περίπου, εχάσαμε μισή κυτταρίτιδα.


7. Ξεκινήστε την ημέρα σας με ένα ποτήρι νερό με λεμόνι. Λεμονάδα ΚΕΑΝ. Τσεκ.

8. Κάνετε scrub από καφέ δύο φορές την εβδομάδα. Ο καφές αυξάνει την κυκλοφορία του αίματος και βοηθά στη μείωση της κυτταρίτιδας. Επιμείνετε στα προβληματικά σημεία. Φκάρτε τις πέτσες σας τρίφοντας καφέ πάνω στα προβληματικά σημεία. Καφέ κυπριακό, νέσκαφε, κόκκους ή χύμα? Πώς κάμνεις scrub. Να λαλεί τζι ο Δώρος ότι καταλιώ τον καφέν του.

9. Ναι στο μασάζ με λάδι καρύδας για καλύτερη κυκλοφορία του αίματος και πιο λείο δέρμα. Πάλε τρίψιμο. Πριν ή μετά τον καφέ?

10. Μετά το ντους μην ξεχνάτε να ενυδατώνετε το σώμα σας με ειδικές κρέμες. Α, ξέρω το τούτο! Λάδι καρύδας εν ενυδατικό έννεν? Εν για γεμωσιά το 10.

11. Βάλτε την άσκηση στη ζωή σας. Επιλέξτε όποιο πρόγραμμα επιθυμείτε και ακολουθήστε το τουλάχιστον 4 φορές την εβδομάδα. Όποιο πρόγραμμα τηλεόρασης καθημερινό? Οκ, Οκ. Αν θέλω να κάμνω 2 κάμψεις καθημερινά εν εντάξει? Πάλε αφήνει το πάνω μου μου τζι έννεν καλό.

12. Βγείτε για περπάτημα ή τρέξιμο παρέα με ένα φίλο ή το σκύλο σας. Η συνήθεια αυτή σας βοηθήσει να νικήσετε το πρόβλημα ακόμη πιο σύντομα. Η συνήθεια αυτή μας βοηθήσει πάρουμε το μωρό βόλτα πιο συχνά. Ντάξει θα πηαίννω το μωρό βόλτα με την αμαξού.

13. Εκμεταλλευτείτε το καλοκαιράκι και ρίχτε το στο κολύμπι. Το σώμα σας θα σφίξει και η κυτταρίτιδα θα μειωθεί αισθητά. Πόσο συχνά να το ρίχνω? Πάω θάλασσα μια φορά την εφτομάδα, προφανώς εν θα κάμει δουλειά. Ούλλον πελλάρες μας λαλούν. Οξά να γραφτώ να πηαίννω πισίνα. Να κάμνω το θαλασσόλυκο πάνω κάτω μέσα στην 10Χ5. Τζαι να δούμε πόσα θα μου κάτσει. Ντάααξ.

 

Ίντα δράμα? Πε μου εσύ ποιός μπορεί να κάμει τούτα τα πράματα τζαι να του φύει η κυτταρίτιδα. Έτο περιπαίζουν μας. Τούτα τα θαυματουργά tips εν κάμνουν για κάθε τύπο δέρματος.

Το δράμα είναι που ο Δώρος ξέρει τί είναι η κυτταρίτιδα.

 

η σκοτεινή φάτσα του έρωτα

Έρωτας είναι ο θρίαμβος της φαντασίας επί της νοημοσύνης. - Χένρι Λούις Μένκεν

 

 

Περνώ συχνά πυκνά (όι ξεπίτηδες) που κάτι τόπους που μου θυμίζουν κάτι παλιούς έρωτες. Έρκουνται μου εικόνες τζαι συναισθήματα στο μυαλό τζαι ομολογουμένως νιώθω άσχημα. Θυμίζουν μου κάτι έρωτες φιάσκα, κάτι καταστάσεις έξαλλες, που δεν μου είσιε μείνει νους στο κεφάλι. Δεν ξέρω αν το ανάλυσα ξανά δαμαί αλλά νιώθω ότι ο έρωτας - τούτος ο τρελός που λαλούν κάποιοι ότι θέλουν να ζήσουν -  εν υπερεκτιμημένος τζι επικίνδυνος.

 

Ίσως να μεν το ελάλουν αν δεν το είχα ζήσει, ίσως ούλλοι να χρειαζούμαστε έναν τρελό έρωτα να μας απογειώσει ή να μας προσγειώσει ανάλογα, ακριβώς για να τον απομυθοποιήσουμε τζαι να βρούμε τί πραγματικά μας αναπαύει τζαι κάμνει μας ευτυχισμένους.

 

Ο έρωτας στον οποίο αναφέρομαι εν τζείνος που σε στραβώνει, που νιώθεις ότι σε "σώζει", σε ελευθερώνει, που σε ωθεί στα άκρα, που ενώ ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι δεν θα οδηγήσει κάπου, ή δεν θα σου κάμει καλό, ή θα πληγώσει κάποια άτομα, εντούτοις τραβά σε σαν μαγνήτης. Αν γελαστείς τζαι δώκεις μέσα, ετέλειωσε, θα σε τραβήσει μαζί του ως τζαμαί που δεν πάει,  μόνο τότε γλιτώνεις, αν καταφέρεις να τον τιθασεύσεις, ή αν είναι έρωτας με το σωστό άτομο. Που πάλε, αν μείνει τρελός αρρωστημένος έρωτας τζαι δεν εξελιχθεί σε κάτι πιο υγιές, μπορεί να αποβεί (αυτο)καταστροφικός.

 

Όσοι ομοιοπαθείς μάλλον θα συμφωνούν ότι ο έρωτας είναι πάθος, είναι εγωιστικός, είναι ο έρωτας που θέλεις τον άλλο για εσένα, θα σε κάμει να πετάς στα σύννεφα, να μεν σκέφτεσαι τίποτε άλλο, να συμπεριφέρεσαι ανώριμα, ανεύθυνα τζαι να μεν σε κόφτει για τις συνέπειες, φτάνει να συνεχίσεις να πετάς. Τζι αν κάτι πάει στραβά, άμαν αρχίσεις να πέφτεις (που είναι το πιο πιθανόν) τότε θα κολλήσεις σαν τη βδέλλα πάνω στον άλλο, πάνω στην κατάσταση, θα είσαι δυστυχισμένος/η, τίποτε άλλο δε θα έχει σημασία, τίποτε δεν θα μπορεί να σε γιατρέψει, θα εξακολουθήσεις να τον αποζητάς όπως το ναρκωτικό τζαι θα είσαι ικανός/ή για πολλά (αν όχι για τα πάντα) φτάνει να μείνεις στα σύννεφα, να μεν χάσεις τζείνο τον έρωτα. Γι' αυτό σου λαλώ, επικίνδυνα πράματα.

 

Έζησα το τζαι ειλικρινά θέλω να το ξεχάσω. Το μόνο θετικό είναι ότι πλέον ξέρω που δεν θέλω να ξαναφτάσω, γιατί ξέρω τί προκαλεί. Τζι έμαθα (ελπίζω) πως να το αποφύγω. Βασικά είναι να μεν του δώσεις έδαφος ευθύς εξ' αρχής, γιατί μετά είπαμε, μάλλον έχασες το παιγνίδι. Πρέπει να έσιεις δύναμη, πολλύν αυτοέλεγχο, αυτοσεβασμό, αξιοπρέπεια για να σταματήσεις την κακή του εξέλιξη.

 

Νιώθω τζαι άσχημα σε σχέση με το Δώρο. Δεν ερωτεύτηκα τρελά, άρρωστα αλλά ερωτεύτηκα τζαι κάθε μέρα νομίζω αγαπώ τον παραπάνω. Κάθε λλίον ανακαλύπτω ή θυμούμαι μικρά πράματα που θαυμάζω σε αυτόν τζαι σκέφτομαι "μάλιστα! αυτός είναι υγιής έρωτας" τζαι όι οι πελλάρες που έκαμνα παλιά. Αλλά θέλει προσπάθεια, να επικεντρώνεσαι στο παρόν, στο μέλλον τζαι να δουλεύκεις μέσα σου, την αγάπη προς το σύντροφο σου τζαι τη σχέση σας.

 

Γιατί άμαν φτάσεις σε κάποια φάση κρουσμένος/η που παλιές καταστάσεις, εν δύσκολο πλέον να αφεθείς, να μάθεις να αγαπάς πραγματικά τζαι να να μεν είσαι κυνικός. Άμαν χάσεις την αθωότητα σου, χάνεις τζαι την ικανότητα να αγαπήσεις πραγματικά - βαθιά τζι ανιδιοτελώς. Πρέπει να προσπαθήσεις για να αγαπήσεις πάλε. Πρέπει να πολεμήσεις τα φαντάσματα του παρελθόντος, να μεν σε στοιχειώνουν, να μεν μπαίνουν σφήνα στις μελλοντικές σου σχέσεις.

 

Έσιει κανέναν που δεν ερωτεύτηκε παράφορα, που δεν εσημαδεύτηκε έτσι? Σκέφτομαι ότι ίσως εν πιο τυχεροί... Ίσως ναν για το καλό τους, τζι εν το λέω συγκαταβατικά. Μια κρουσμένη λέει σας, να μεν χάσετε το νου σας, αν και όταν ερωτευτείτε.

 

Για τους υπόλοιπους μας, καλήν ανάρρωση :)