Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

to before και το after

Κατ' αρχήν ευχαριστώ για την επεξήγηση όσον αφορά στην αεροβική, τουλάχιστον εν ερεζιλεύτηκα παραπάνω ρωτώντας τες κοπέλλες τζαμαί... ΑΛΛΑ ΜΙΣΩ ΤΗΝ!

Εν πόφκαρμαν, εν σώννω να κάμω τζείνο που περπατάς τζαι τα shέρκα του μηχανήματος παν πάνω κάτω (πώς το λαλούν?), 5 λεπτά άντεξα τζι είχα την έκφραση του "πρέπει να πάω τουαλέτα τωρά". Έκαμα αλλό πέντε λεπτά τζείνο το άλλο το σκι που περπατάς πλάι πλάι (πάλε δεν ξέρω πως το λαλούν ) τζι έφυα, ένιωθα ότι τα πόθκια μου ετρέμαν... Τζαι οι υπόλοιπες να κάμνουν τα μηχανήματα με μιαν ευκολία, να μιλούν τζιόλας...

Στις άλλες μου ασκήσεις εδάφους-εδάφους είμαι πολλά τυπική, σπασικλάκι, κάμνω τες ευλαβικά, μόνο τους κοιλιακούς εν σώννω τζαι 2 εκατοστά σηκώνομαι που το έδαφος, νιώθω ότι έχω πολλύν δρόμο (όχι το μηχάνημα) ακόμα να διανύσω αλλά το παλεύω. Παίρνω θάρρος από τα κορμιά που βλέπω να μπαινοβγαίνουν τζαι λέω έτσι θα γίνω αν τζαι τζείνες μάλλον αποθθαρύνουνται που με θωρούν εμένα. Είμαι το before, εν το after. 

Σε άλλα νέα, ο Αγγελόπουλος εν πιο διάσημος τζαι που τους διάσημους, οι κοπέλες σφάζονται για χάρη του, στα πρωινάδικα τον υποστηρίζουν φανατικά, είναι σίγουρα ο πιο δημοφιλής Έλληνας σήμερα τζαι έσιει παραπάνω chance να φύει ο Άγιος Δομίνικος που την Καραϊβική παρά ο Αγγελόπουλος που το #survivorgr λέει τζι ο τοίχος που είχε τη δική του υστερία. 

Δεν το θωρώ, μπορεί να δω μισό επεισόδιο μια φορά την εβδομάδα αλλά εβούιξεν ο τόπος. Τόσο που σκέφτομαι να αρκέψω να βάλλω το σύζυγο να τζοιμίζει τα μωρά για να δω τί στο καλό κάμνει τούτος ο Αγγελόπουλος τζι επελλάναν ούλλες. Αλλά εν θα του το πω του συζύγου φυσικά. Είναι το before, θα είναι και το after.

Τέλος, θα έβαλλα έναν πολλ, τί προτιμάτε, ναν ευαίσθητο το μωρό σας ή σκληρό τζαι διεκδικητικό τζαι να βάλλετε τζαι το φύλο σας, είμαι είγουρη ότι οι γυναίκες θα εψηφίζαν ευαίσθητο τζαι οι άντρες σκληρό.

Ο γιος μου ας πούμε λαλεί ότι αγαπά την κούρσα του, αγκαλιάζει την με μισόκλειστα μματούθκια (before) τζαι μετά σύρνει την χαμαί τζαι φέφκουν κομμάθκια (after).
Να ανησυχήσω?


Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

γελάστε άφοα - στο γυμναστήριο

Αποφασίζω που λες να πάω γυμναστήριο για να επανακτήσω κορμί θανατηφόρο, διότι τούτο που έχω τωρά μόνο εμένα μπορεί να ποφκάλει.

Επιλέγω το πιο κοντινό σε εμένα γιατί ανά πάσα στιγμή πρέπει να μπορώ να πεταχτώ σπίτι λόγω μωρο-δράματος.

Μπαίνω μέσα ψαρωμένη γιατί εδώ και καιρό βλέπω τες ούλλες γραμμωμένες να μπαιννοφκαίννουν, αντρέπουμαι πολλά.

Χαιρετίζω, λέω ότι είμαι γειτόνισσα, χαμογελά η μαστόρισσα, λέω εκέρδισα πόντους, έννα με πάρουν που καλό μάτι, έννα με αναλάβουν προσωπικά, έννα με κάμουν φιγουρίνι, εν θα μου σκοτώσουν την αυτοπεποίθηση που νιώθω ότι εν στα τάρταρα ένιγουέις.

Εμφανώς ψαρωμένη είπαμε, κοιτάζω σαν τη χαντή τζαι ακούω με στόμα ανοιχτό ότι μου λαλούν. Εν η δεύτερη φορά στη ζωή μου που πάω γυμναστήριο τζι εν μπορώ να πω ότι είμαι γνώστης του περιβάλλοντος, των ασκήσεων, του πνεύματος του γυμναστηρίου. Νομίζω εκαταλάβαν με.

Πάμε να μου δείξει ασκήσεις η κοπέλα. Δείχνει μου, παιγνιδάκι σκέφτομαι. Κάθομαι, "τρία είκοσι" λαλεί μου τζαι φέφκει. Οκκέι, αρκέφκω, πιάννω ώρα, τρία λεπτά είκοσι δευτερόλεπτα, στο περίπου τελοσπάντων. Τελειώνω, δείχνει μου άλλη άσκηση, "δύο δεκαπέντε" λαλεί μου τζαι ξαναφέφκει. Οκκέι, εκάμαμεν τες, Μα εν πολλά κουραστικό, η επόμενη άσκηση πάλε "τρία είκοσι" μα τί στο καλό, γιατί τόσον εντατικό πρόγραμμα? 2-3 λεπτά η κάθε άσκηση για πρωτάρα? Οκ πρώτη ημέρα αλλά επήραν με πολλά στα σοβαρά. Θέλουν με κάμουν πρωταθλήτρια σίουρα, είδαν ότι έχω προοπτικήαχαχχα. 

Φέφκω, ποσταμένη αλλά γεμάτη ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Πάω αύριο. Την επομένη. Λιγότερο ψαρωμένη.

Δείχνει μου κοιλιακούς. Ξέρω ευτυχώς. "Τέσσερις δεκάδες" λέει μου. Όπα! Αλλάξαμεν σύστημα? Εν πάμε με την ώρα τωρά? Ευτυχώς γιατί δεν έσιει μπαταρία το κινητό μου, εν μπορώ να θωρώ συνέχεια τα λεπτά. Ρε περίμενε. Σήμερα εν δεκάδες, εχτές ήταν με την ώρα? Ρε μπας τζαι τα "τρία είκοσι" ήταν τρεις εικοσάδες? Τα "δύο δεκαπέντε" δυο δεκαπεντάδες? Γι αυτό που εφανήκαν πολλά τα εχτεσινά? Γι αυτό αντί για 60 έκαμνα 360 ασκήσεις?

Να μεν τα πολυλογώ σήμερα είμαι καταπιασμένη δεν κινούμαι, θα ξαναπάω που εβδομάδας πόννα ξιπιαστώ.

Εννοείται δεν τους είπα τίποτε, μπορεί να τους το πω όταν γίνω φιγουρίνι τζαι μέσα στην ευτυχία μου θα θέλω να τους χαρίσω λίγο γέλιο.

Εννοείται δεν μπορείτε να το πείτε πάρακάτω τζαι να με περιπαίξουν τζι άλλοι.

Τζι εννοείται δεν φταίω εγώ. Πού να ξέρω το τρία είκοσι εν τρία σετ των είκοσι κοπέλλα μου? Σάμπως εξανάκουσα το τζι εξανάκαμα? Τζαι τί στο καλό εν το αερόβιο που μου λαλείτε συνέχεια? Έννα το μάθω με κάποιον τρόπο τζαι τούτο, πού έννα πάει!





Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

ο αχταρμάς της Γλώσσας Α' Δημοτικού

Πριν κάποιες μέρες έψαχνα τραγουδάκια να βάλω του παίχτη μου (ο μεγάλος) λλίον πιο... ποιοτικά να το πω? Λιγότερο χαζοχαρούμενα να πω? Ολίγον πιο εκπαιδευτικά? Κάτι τέτοιο είχα στο μυαλό μου τελοσπάντων, κάτι εχτός της μιας ωραίας πεταλούδας και του χαρωπάτα.

Είχα ακούσει για κάτι συλλογές παιδικών τραγουδιών ο τεμπέλης δράκος, τραγουδάκια γάλακτος, λιλιπούπολη και όταν τα άκουσα αρέσαν μου κάπως, κυρίως γιατί αφ' ενός, τραγουδούσαν αγαπημένοι μου καλλιτέχνες και αφ' ετέρου για την ωραία τους μουσική. Από στίχο δεν έλεγαν τίποτε σπουδαίο, εμιλούσαν συνέχεια για ζώα, είπα οκ, εν παιδικά, εν χρειάζεται να λαλούν τίποτε βαθυστόχαστο. Περιττό να σας πω εν ενθουσιάσαν ιδιαίτερα τον παίχτη μου. 

Έπαιζε μόνος του ο you tube τζαι ήβρε μετά κάτι τραγούδια με γράμματα, συλλαβές που όπως πληροφορήθηκα μετά από φίλη, είναι καλά να τα μάθει το μωρό γιατί είναι τα βιβλία γλώσσας του δημοτικού! Ουάο είπα, έχουμε την ύλη του δημοτικού σε μορφή τραγουδιών? Να τα μάθει το μωρό να μεν παιδευκούμαστε στο σχολείο εσκέφτηκα. Θυμούμαι έκαμε μου εντύπωση πόσο άστοχα ήταν, φράσεις δηλαδή χωρίς νόημα, απλά λέξεις για ομοιοκαταληξία, απλές αναφορές σε ζώα, ήταν στιχάκια χωρίς συνοχή,  χωρίς κάποια ιστορία πίσω, χωρίς αρχή και μέση και τέλος. Επαραξενεύτηκα, επροσπάθησα να θυμηθώ τα δικά μας αναγνωστικά, αλλά η αλήθεια, δεν θυμούμουν πολλά που τη δική μας πρώτη τάξη, μόνο να ένα μήλο, να ένα τόπι, κάτι τέτοια. Είμαι σίγουρη όμως ότι εμείς στο δημοτικό για να μάθουμε εδιαβάζαμε ιστοριούλες τζαι όι στιχάκια χωρίς συνοχή. Τζαι όι συνέχεια για τα ζώα, είχαμε τη Λόλα, είχαμε τελοσπάντων οικογενειακά στιγμιότυπα, φίλους να παίζουν κλπ. Ωραίες εικόνες, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Τωρά, μέσα από τα τραγουδάκια και τις σελίδες του βιβλίου (υποθέτω, δεν τα είδα, αλλά φαντάζομαι ότι έχουμε τα ίδια βιβλία Α' Δημοτικού με την Ελλάδα) έβλεπα έναν αχταρμά. 

Κι ερχόμαστε στο σήμερα. Άκουσα που λέτε μιαν συνέντευξη ενός εξαιρετικού κατά την άποψη μου ελλαδίτη εκπαιδευτικού, του Δημήτρη Νατσιού, για την παιδεία σήμερα τζι έψαξα το θέμα λλίο παραπάνω.  Βρήκα το παρακάτω καταπληκτικό κείμενο τζαι συντάσσομαι με τον ομιλούντα, έφριξα με τους εκσυγχρονισμούς που επιχειρούν οι "επιστήμονες" μας σήμερα, εις βάρος της πραγματικής ελληνικής παιδείας... Πάσχει η κοινωνία μας, ο θεσμός της οικογένειας, εξεχάσαμε την ιστορία μας, αφαιρούμε σημαντικά κομμάτια που έχουν να κάμουν με τους ήρωες, με την πίστη μας (γιατί ετέθηκε τζαι θέμα αλλοίωσης της ιστορίας στο βιβλίο της ιστορίας του Δημοτικού στην Ελλάδα) τζαι δεν ξέρω πού πάμε. Λυπούμαι τα μωρά μου που θα παν σχολείο να μάθουν γράμματα. Ξέρεις, τα γράμματα, το αλφάβητο μαθαίνω τους το τζι εγώ. Τέλοσπάντων, το θέμα της σύγχρονης εκπαίδευσης εν πολλά μεγάλο, επικεντρώνομαι όμως στο βιβλίο της γλώσσας Α' Δημοτικού:

Αν και διδάσκω σε μεγάλες τάξεις του Δημοτικού σχολείου, εν τούτοις στρώθηκα και μελέτησα επισταμένως τα βιβλία γλώσσας των μικρότερων τάξεων -Α΄, Β΄, – και κυρίως της Α’ Δημοτικού. Θεωρώ την Α΄Δημοτικού την σπουδαιότερη τάξη του σχολείου. Στην πρώτη εντυπώνονται ανεξίτηλα στην μνήμη του παιδιού βασικές αρχές και δεξιότητες. Δραστικότατα επιπλέον επιδρούν στο παιδί της ηλικίας αυτής ο δάσκαλος και το «αναγνωστικό». Στα βιβλία γλώσσας αποτυπώνεται το ποιόν της κοινωνίας στην οποία καλείται το μικρό παιδί να ενηλικιωθεί.
Ξεφυλλίζοντας τα γλωσσικά εγχειρίδια της Α΄ Δημοτικού εντυπωσιάζεσαι από τον μεγάλο αριθμό δράσεων με ζώα διαφόρων ειδών: κατοικίδια, άγρια ζώα του δάσους, πτηνά, ερπετά, ζώα αγρίων τροπικών χωρών, ζώα της θάλασσας, ακόμα και ζωύφια. Η εκμάθηση των γραμμάτων της αλφαβήτας γίνεται μέσω κάποιων ολιγόστιχων ποιημάτων στα οποία πρωταγωνιστούν μόνο ζώα. Έχουμε, τρόπον τινά, μια «ζωοκεντρική» αντίληψη ως προς τον τρόπο πρόσκτησης της μητρικής γλώσσας.
Παραθέτω κάποια παραδείγματα. Ας προσεχθούν οι ευφάνταστοι και εξωπραγματικοί συνδυασμοί διαφορετικών ζώων σε κοινές δράσεις.

Σελ. 25. «Γλώσσα», Α΄ Δημοτικού: «Ταξιδεύω με το τρένο/ τρέχω, τρέχω δίχως φρένο./ Και ο αετός φωνάζει: /Ε, ε, Τιτίνα, πάτα γκάζι».

Σελ. 29. «Ένα μυστήριο ελικόπτερο είδα/ χθες στην εφημερίδα./ Είχε ελέφαντα πιλότο,/ για τιμόνι ένα μπισκότο».
Σελ. 31. «Σαλιγκάρι, σαλιγκάρι,/ μήπως να σε πω Σαλιάρη;/ Μήπως Τάσο; Μήπως Σούλη;/ Μήπως να σε πω Σπιτούλη».
Σελ. 33. «Τι να έχει το πακέτο;/ Μήπως κόκορα καρότα;/ Μήπως μια μεγάλη κότα;/ Κι άμα έχει καναρίνι;/ Ένα γλέντι που θα γίνει!
Σελ. 38. «Ρινόκερος και κόκορας/ κότα, αετός και κόρακας/ παρέα περπατάνε/ σε παραλία πάνε.
Σελ. 53. «Γιατί γελάνε οι ακρίδες,/ οι γορίλες κι οι γαρίδες;/ Γιατί η γάτα κάνει μάγια/ για να γίνει κουκουβάγια».
Σελ. 57. «Να ‘χανα, τι να ‘χανα,/ να ‘χανα τα λάχανα./ Αχ, με τόσα χάχανα/ έχασα τα λάχανα». (Εξαιρετική η έμπνευση, αντικατοπτρίζει εναργέστατα το «Νέο Σχολείο». Για χάχανα και λάχανα…).
Σελ. 63. «Τι ουρά να μου ταιριάζει/ φουντωτή ή πουπουλένια;/ Μια ουρά με μαύρες βούλες/ ή με κόκκινες καρδούλες;».
Σελ. 65. «Με ένα παπούτσι για καράβι/ ταξιδεύει το κουτάβι./ Κάνει τα χέρια του χωνί,/ βάζει δυνατή φωνή./- Το καράβι μου βουλιάζει/ κι όπου να ‘ναι σκοτεινιάζει».
Σελ. 67. «Δε φοβάμαι το σκοτάδι/ είμαι δυνατό κουτάβι./ Οι αστραπές δε με τρομάζουν/ κι οι βροντές με διασκεδάζουν».
Ολόκληρο το τεύχος της «Γλώσσας» κινείται σ’ αυτούς τους …εξωφρενικούς ρυθμούς. Ποιηματάκια, σαχλοειδή πολλές φορές, τα οποία σκαρφίστηκαν οι συγγραφείς και πρωταγωνιστές, σε απίθανους, εξωτικούς συνδυασμούς, μόνο ζώα. Φαίνεται ότι οι στιχοπλόκοι συγγραφείς των βιβλίων πάσχουν από άκρατη ζωοφιλία. Το βιβλίο συνοδεύεται από «Τετράδιο Εργασιών».
Στη σελ. 19, συμπληρώνοντας με τα σωστά γράμματα ορισμένα κενά, σε σχετική άσκηση, τα παιδιά μαθαίνουν πως «οι φίλοι της κότας Τιτίνας είναι ο αετός, ο βάτραχος και η νυχτερίδα(!), καλύτερος φίλος όμως ο αετός».
Στη σελ. 63, τα παιδιά πληροφορούνται ότι «στο χορό της νεράιδας πήγαν ζώα, όπως: το ελάφι και η φώκια, όπως και το φίδι(!), ενώ απουσίαζαν (άγνωστο για ποιο λόγο) η αλεπού, η αρκούδα και ο γάιδαρος».
Στη σελ. 29. Ο ποντικός προσκαλεί για φαγητό την οχιά, τον παπαγάλο και το άλογο. Στη σελ. 45 ο παπαγάλος χάθηκε και τον ψάχνουν ένας γορίλας, το άλογο και ο ιπποπόταμος.
Στη σελ. 49, το σκουλήκι, “πεπληρωμένο” ποιητικού οίστρου, λέει στη γάτα: «χαλάλι σου τα λάχανα,/ για τόσα χάχανα».
Στο βιβλίο Γλώσσας, στο δεύτερο τεύχος, συνεχίζεται η λογοτεχνική περιδιάβαση στο βασίλειο των ζώων και λοιπών πλασμάτων του ματαίου τούτου κόσμου, «ερπετά ων ουκ εστιν αριθμός, ζώα μικρά μετά μεγάλων».
Σελ. 30-31. Στη συνέλευση των ζώων με θέμα «συζήτησης» την ανεύρεση ενός θησαυρού, μετέχουν η σαύρα, ο ταύρος, το μυρμήγκι, ο κόκορας, ο βάτραχος, ο σκύλος, ο ποντικός και η γάτα.
Στη σελ. 34, μετά από ένα ταξίδι που έκανε ο παπαγάλος στην Αφρική, καλεί με γραπτή πρόσκληση, το κείμενο της οποίας παρατίθεται στο βιβλίο, τους φίλους του, δηλαδή τον βάτραχο, τον ποντικό, την κότα, αλλά και τη γάτα, για να τους δώσει τα διάφορα δώρα που έχει φέρει.
Σελ. 45. Στη μεγάλη γιορτή γνωριμίας με τους νέους γείτονες της που έκανε η «καφετιά» αράχνη, παρευρέθησαν το ποντίκι, το κουτάβι, το παγώνι, δύο γάτες, το κουνούπι κα το φίδι.
Στη σελ. 46, διαβάζουμε ότι «η γειτόνισσα αράχνη και η οικογένειά της είναι ακροβάτες. Η καφετιά αράχνη πηδάει με αλεξίπτωτο. Ενώ η μαύρη τρέχει με ποδήλατο».
Στην επόμενη σελίδα (47) μαθαίνουμε τα επαγγελματικά όνειρα των «ζωντανών». «Ο σκύλος θέλει να γίνει κολυμβητής. Ο ποντικός γυμναστής. Ο παπαγάλος παλαιστής. Ο βάτραχος ποδηλάτης και ο κόκορας διαιτητής».
Σελ. 52. Κατά την επιστροφή του από την Αφρική το χελιδόνι δεν ξέχασε «να φέρει και μια φωτογραφία της ζέβρας», καλώντας τους φίλους του να το βοηθήσουν να φτιάξει τη φωλιά του.
Σελ. 68 πάλι προσκλητήρια ζώων. Ο Μολύβιος προσκαλεί για «λογοτεχνική βραδιά» τα ζώα: γάτα, βάτραχο, κουκουβάγια, νυχτερίδα, μυρμήγκι, χελώνα, λαγό, φίδι, παπαγάλο, σκαντζόχοιρο. (Θα μπορούσα να παραθέσω περισσότερα παραδείγματα, αλλά αυτό θα ισοδυναμούσε με την παραπομπή όλου του “βιβλίου”…ζωολογίας-αναγνωστκό Γλώσσας).
Και το δεύτερο τεύχος της «Γλώσσας», το οποίο περιέχει πεζά ως επί το πλείστον κείμενα, πρωταγωνιστούν ζώα. (Παγκόσμιος πρωτοτυπία και αυτή. «Νέο Σχολείο» με βιβλία που παραπέμπουν στην «φάρμα των ζώων»). Παντελής ανατροπή του παραδοσιακού, για μας τους Έλληνες, τρόπου Παιδείας, που ήθελε τις αξίες σαρκωμένες και βιωμένες σε πρόσωπα (προσωποκεντρική). Ελάχιστα, ανύπαρκτα τα κείμενα με ανθρωποκεντρική αναφορά. Πού πήγε η ανθρωποποιός αποστολή της Παιδείας; Και ποιείς άνθρωπο προβάλλοντας άνθρωπο και όλες τις τιμαλφείς αξίες που τον δορυφορούν. Ανύπαρκτη η οικογένεια, το ευλογημένο καταφύγιο και έσχατο κάστρο για διάπλαση χαρακτήρα. Προγραμμένες η φιλοπατρία, η πίστη, το φιλότιμο, η εργατικότητα και η εντιμότητα. Πώς να τις διδάξεις με οχιές και ποντίκια; Κείμενα ανόητα, άνευρα, φλύαρα, άψυχα, μια ακατάσχετη και κουραστική παράθεση συμβάντων από την υποτίθεται «ζωή των ζώων». Βιβλία – ντοκιμαντέρ. Τα παιδιά μας φωνάζουν «άνθρωπον ουκ έχω» και εμείς τους μαθαίνουμε τα πρώτα και κρισιμότερα «γράμματα» με βατράχια, φίδια, νυχτερίδες και κουνούπια…


Νατσιός Δημήτρης


δάσκαλος-Κιλκίς

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

η νύχτα πέφτει στην babyland

Επιστρέψαμε στα γαλακτοκομικά τζι εκόψαμεν το αυγό τωρά, πάμεν καλά, έφυεν η αλλεργία μας (είπα ότι εν θα λαλώ "μας" αλλά δείξετε κατανόηση, είμαστεν αυτοκόλλητοι). Ανάσανα πάλε γιατί τα γαλακτοκομικά εν κόφκουνται έτσι εύκολα για 1-2 χρόνια.

Βέβαια τούτο σημαίνει ότι εν μπορώ να φάω αυγολέμονη, κρέπα, βάφλα, μπράουνις, λάβα κέικ, ομελέτα, πιπέρκα/αγρέλια/τομάτες με τα αυκά αλλά οκ, τούτον παλεύκεται.

Μια οποιαδήποτε νύχτα τελευταίως πάει κάπως έτσι:

Ενύσταξε πολλά, κλαίει, σούζω, τζοιμάται, βάλλω το μωρό στο κρεββατάκι, στη μισή ώρα ξυπνά. Όσσον που επρόλαβα να βάλω πυζιάμες, να φάω κάτι τζαι να πιω νερό. Ξανά σούσμα για ύπνο, κλάμα ο λαός, δεν τζοιμάται, κλαίω τζι εγώ που πάλε θα ξενυχτήσουμε. Σκέφτουμαι χίλια δύο κόλπα, σούσμα οριζοντίως, σούσμα καθέτως, σούσμα με χαμόγελο και οπτικήν επαφή, σούσμα με απαλό φως, σούσμα με τραγουδάκι,, σούσμα χωρίς να περπατώ, σούσμα στην αμαξούδα, σούσμα καθιστή, θηλασμό τζαι ξανά π' αρκής. Τίποτε δεν δουλεύκει, εναποθέτω μωρό στο κρεβατάκι, εντείνεται το κλάμα, τσιριλλά ώσπου να σκεφτώ τί άλλο να κάμω. Δεν πονεί, είναι αλλαμένος, δεν κρυώνει/πυρώνει, απλά νυστάζει τζαι εν μπορεί να τζοιμηθεί. Άρα ξανακάμνουμε την πιο πάνω διαδικασία ώσπου να εξαντληθεί το μωρό τζαι να ποτζοιμηθεί. Ή να εξαντληθώ εγώ τζαι να φωνάξω του παπά. Εναποθέτουμε το μωρό εκ νέου στο κρεββατάκι όσο πιο απαλά γίνεται τζαι χάσκουμε πουπάνω του ελπίζοντας να μεν ταράξει/τρίψει μάθκια/πάει να κλάψει. Αν μείνει 10 δευτερόλεπτα ακίνητο τραππηδούμεν βουβά πάνω κάτω που τη χαρά μας τζαι ξαπλώνουμε μάνι μάνι για μισήν ώρα ύπνο. Αν όι, εφάμεν την, νεύρα, μουρμουρούμεν μέσα που τα δόντια μας τζαι ξαναρπάσσουμεν το μωρό για επανάληψη της διαδικασίας σούσματος με νεύρα. Έχουμεν υπόψη όμως να μεν σούζουμεν πολλά για να μεν ταράξουμε το μυαλό του μωρού. Ναι έσιει έτσι πράμα, αλλά δεν μπορώ να το ψάξω τωρά να σας το βάλω.

Κατά τες 2 ξυπνά πάλε. Τσιριλλιτό, να νομίσουν τζι οι δίπλα ότι κάτι κάμνω του μωρού. Τα 'shshshou shshshou" εν δουλεύκουν. Ξανά σούσμα σε όλες τις στάσεις, θηλασμός, χαϊδεύκουμεν κεφαλάκι, τίποτε, τσιριλλά, θα τους ξυπνήσει ούλλους. Αποφασίζω να τον ξυπνήσω για τα καλά τουλάχιστον να σταματήσει να κλαίει. Γελώ του, κάμνω του φατσούες, γελά!! Καθίσκω τον στο κρεβάτι, γελά, θωρεί με με τις ματάρες του, γελώ. Πώς να του αντισταθείς? Αλλά ύπνος γιοκ. Οκκέι φίλε μου, εν θα κάτσω να σε θωρώ ώσπου να νυστάξεις πάλε, πάμε στο σαλόνι. Καθόμαστε στον καναπέ, τυλίω τον με κουβέρτες, διώ του μασητήρι να ποσκολιέται, βάλλω τηλεόραση τωρά που ησύχασε, κάμνω νέσκαφε, φκάλλω γλύκισμα που το ψυγείο. Πάρτυ τάιμ για την άυπνη. ΄Οτι δεν καταφέρνω να κάμω ούλλη μέρα κάμνω το η ώρα 2-4 το πρωί. Σχεδόν δηλαδή, ο άντρας μου τζοιμάται.

Κατά τις 4 λοιπόν, εμονοκόττησεν ο μίκυς (ο μικρός). Γιούπι, τέλεια, έχουμεν ακόμα λλίην ώρα να τζοιμηθούμεν. Βάλλουμεν το μωρό στο κρεβατάκι, ευτυχώς δεν ξυπνά, ξαπλώνω τζι εγώ, το μάτι ππιρίλλα! Τζι ας ήταν ντικκάφ το νέσκαφε. Πιάνω τάμπλετ, μπαίνω φέισμπουκ, σκέφτουμαι ποιου να γραψω τζαι ναν όξυπνος έτσι ώρα? Μόνο συμπάσχουσες μανάδες τζαι μπαίνω στο ανάλογο γκρουπ. Επήεν 5 η ώρα. Ενύσταξα. ξαπλώνω, πιάνει με βαθύς ύπνος, πάνω στο μεγάλο βάθος του, ακούω κλάμαν που το υπερπέραν. Κάμνω ένα λεπτό να ξυπνήσω, εξαναξύπνησεν ο μίκυς, τσιριλλά τζαι θέλει γάλα. Τα μμάθκια μου δεν αννοίουν, θέλω να κλαίω με τα μμάθκια κλειστά. Πάει ο ύπνος, επέτασεν μαζίν με το πουλλίν. 6 η ώρα, ξυπνώ τον πάλε για τα καλά να μεν τσιριλλά, γελά τζαι παίζει με τα σιερούθκια του. Εγώ είμαι για κλάματα. Ούτε να τζοιμηθώ μπορώ, ούτε να ετοιμαστώ ακόμα για δουλειά. Τζαι τούτα ούλλα χωρίς να ξυπνήσει ο άλλος, στην οποία περίπτωση θα έχουμε δράμα/νεύρα εις διπλούν.

Κουτουλλώ, πονώ μμάθκια, πονώ κκελλέ, ελπίζω ότι την επόμενη νύχτα θα τζοιμηθώ έναν δίωρο χωρίς διακοπή. Ζω τζι αναπνέω για έναν δίωρο ύπνο! Πώς παλεύκεται τούτο? Με ένα γλύκισμα στις 3 το πρωί.

Σε άλλα νέααχαχαχαχαχχαα.. Εν έσιει άλλα νέα.

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Πε τα Πάολα! *

Κάτι ήθελα να γράψω για τον καφέ, τώρα που βρήκα αθκειάσην, και ώσπου να ανοίξω μπλόγκερ εξίχασα το.

Πόσες φορές έγινε κάτι τζι εσκέφτηκα "τούτον εν blog material" τζι εννοείται ήμουν είτε στο μπάνιο, είτε στο αυτοκίνητο, είτε εποτζοιμήθηκα πριν τελειώσω τη σκέψη μου. Αν δεν τα εξίχασα ώσπου να ανοίξω μπλόγκερ.

Μα εμαζευτήκαν πολλά. Τζαι πλέον θυμούμαι τα πόξω.

Ας πούμε, το νερό του μπάνιου: Ένα χιλιοστό αριστερά το ανοιχτήρι του νερού, το νερό εν λάβα τζι ένα χιλιοστό δεξιά εν Σιβηρία! Τί στο καλό! Πρέπει είτε να τσουρουφλιστείς είτε να γίνεις παγάκι! Έτο να κόψω τα μπάνια τζαι κανεί. Εν πολυτέλεια πλέον, πρέπει να πάρω ειδικήν άδεια, να σταματήσουν τα κλάματα κλάματα, κλάματα παντού! Τζαι μετά, έσιεις 7 λεπτά να σάσεις το νερό τζαι 3 να λουθείς! Τζαι φκαίννεις μισοδότζιν γιατί κλάματα είπαμεν.

Είπα σας ότι κάποτε ενόμιζα ότι το head and shoulders ήταν σαμποσάπουνο? Εσκέφτουμουν ότι αν κάμνει για τους ώμους γιατί να μεν κάμνει τζαι για το υπόλοιπο σώμα? Ε τζι ελούννουμουν ολόκληρη με τζείνο. Εν ήξερα ότι ήταν για πυτυρίδα, πυρίτιδα, πυτιρίδα πώς στο καλό γράφεται.

Αυτά περί μπάνιου. Για τον ύπνο τι έσιετε να πείτε? Υπερεκτιμημένος? Ανάγκη του οργανισμού? Ανάγκη για ομαλή συνύπαρξη μέσα σε ένα διαμερισματούι χωρίς νεύρα φωνές κλάματα δράματα? Εγώ λαλώ σας περασμένα μεγαλεία διηγώντας τα να κλαις. Κυριολεκτικά, θέλω να κλαίω αλλά τελικά φαίνεται εν εφικτό να τζοιμάσαι 1-2 ώρες τη νύχτα. Ένιξέρω για πόσο ακόμα. Θέλω να φιλήσω τα πόθκια της μάμας μου, έτσι έκαμνε τζαι τζείνη για εμάς όταν αρρωστούσαμε? Τζαι εβαστούσεν μας άϋπνους κλαμένους πάνω κάτω ΟΥΛΛΗ ΝΥΧΤΑ? Ήρωας! Μετάλλιο, κύπελλο, πρωτάθλημα, αστεράκι, Μπράβο, Honours τζαι ότι άλλον έσιει το σύμπαν για να προσδώσει τιμές σε έναν πλάσμα!

Επίσης, εν εφαντάζουμουν ποττέ ότι θα έπρεπε να κόψω τα γαλακτοκομικά για χάρη του παιδιού μου! Μεν μου ξαναπείτε για δυσκολίες, για θυσίες, για στρατό οι άντρες, αν δεν χρειαστεί να κόψετε τις σοκολάτες τα γάλατα τζαι τα τυρκά για το σπλάχνο σας μεν μιλάτε! Ακόμα να το χωνέψω.

Νεύρα, νεύρα, ξίθκια στο μεταξύ, Θέλω μάθημα διαχείρισης θυμού. Έναν ανδριάντα για τις απανταχού μανάδες δεν έκαμε κανένας Πρόεδρος να τον ψηφίσω. Δεν έχουν μανάδες?

Έχω τζι άλλα, τόσα πολλά να γράψω αλλά προς το παρόν πάω να κάμω τις ασκήσεις για διπλοσάουνο που ήβρα στο ίντερνετ. Αν δεν ππέσω τέζα πάνω στο πληκτρολόγιο εν τω μεταξύ.

Τζαι καλά τα είπεν η Πάολα για τον Καζαντζίδη. Για το δράμα της μάνας γιατί μόνον ένα τραγούδι ετραγούδησε? *


Υ.Γ. Κρίμας τζαι τη φωτογραφία που έχω πάνω στο μπλόγκερ. Αιωνία σου η μνήμη σοκολάτα. Πρέπει να την αλλάξω.



*UPDATE:  I stand to be corrected.
http://www.ogdoo.gr/diskografia/stigmes/15-1-tragoydia-tou-steliou-gia-ti-mana

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

τσουνάμια τζι ωριμότητα

Άσιημο πράμα να τσακώνεσαι. Ή απλά να διαφωνείς με τον άλλο τζαι να νευριάζεις που δεν σε καταλαβαίνει, που δεν θέλει/μπορεί να μπει στη θέση σου τζαι να σε βοηθήσει.
 
Εγώ συνήθως κρατώ μούτρα. Από λεπτά μέχρι εβδομάδες. Να μεν μιλήσω καθόλου εν αντέχω, θα λέω τα τυπικά κι αυστηρώς απαραίτητα αλλά με το παραμικρό θα σύρω τη σπόντα μου τζαι θα κλειστώ στο ηφαίστιο μου πάλε. Το θέμα είναι ότι εν εγώ που υποφέρω. Να σκέφτομαι συνέχεια τι θα πω άμαν ξεσπάσω, πως θα το πω για να αποστομώσω τον άλλο. Να πελλανίσκω στις σκέψεις, να οδηγώ νευριασμένα, να κλαίω μόνη μου που τα νεύρα τζαι να νιώθω ότι ούλλα φταιν μου. Ότι κανένας εν με καταλαβαίνει, ότι ως τζι οι μούγιες εν εναντίον μου, ότι είμαι μόνη μου σε τούτο το μάταιο κόσμο, ότι θέλω να ξεσπάσω τζαι να με αφήκουν ούλλοι ήσυχη. Έτυχεν μου τελευταίως να ταλαιπωρηθώ 2-3 φορές που έτσι σκέψεις τζαι να μεν ξέρω πως να το χειριστώ. Με τους γονιούς μου, με το Δώρο, ούλλον τζαι κάτι συμβαίνει.
 
Ώσπου ξυπνώ ένα πρωί τζι ήθελα να φιλήσω τον άντρα μου. Ήταν πριν να θυμηθώ ότι είμαι θυμωμένη μαζίν του. Εφίλησα τον τζι εθυμήθηκα. Τζι επιάν με κάτι νεύρα, άρκεψα να φακκώ τις πόρτες πίσω μου, να φυσώ να ξεφυσώ τζαι να μπαίνω πάλε σε τζείνη την ψυχοφθόρα κατάσταση που με ταλαιπωρούσε για μέρες. Ίντα ωραίον πράμα να ξιχάννεις ότι είσαι θυμωμένος! Είσαι ήρεμος τζαι ευτυχισμένος!
 
Τζαι σκέφτομαι, τί άσιημο πράμα να κρατάς κακία, ή τελοσπάντων να είσαι με νεύρα συνέχεια για κάτι που σου εκάμαν. Ενώ ο άλλος ζει στην κοσμάρα του τζαι δεν έσιει ιδέα ή μπορεί τζαι να μεν τον κόφτει, ή απλά βλέπει τα που τη δική του μεριά (τζι έσιει δίκιο τζείνος κατά την άποψη του), εσύ υποφέρεις τζαι δεν μπορείς να ηρεμήσεις τζι έννα σπάσει ο νους σου που τις σκέψεις. Εσύ ηφαίστιον, ο άλλος μια χαρά.
 
Αδικία. Γιατί να μεν είσαι τζι εσύ καλά, που τη στιγμή που νιώθεις ότι φταίει ο άλλος? Γιατί να τον αφήνεις να σου διαλύει την ψυχολογία?
 
Εννοείται ότι δεν θεωρείς το ξέσπασμα σου επιλογή γιατί θα τα καταστρέψεις ούλλα. Για να ξαλαφρώσεις εσύ που τα νεύρα, θα φκάλεις νάμι, θα ξαπολίσεις ένα τσουνάμι που θα καταστρέψει δεν ξέρεις τζι εσύ τι. Άρα οι επιλογές που σου (μου) μεινίσκουν είναι οι εξής:
α) πρέπει να έβρεις τρόπο να έβρεις το δίκιο σου (που εσύ θεωρείς ότι έσιεις) πολιτισμένα. Με μιαν ήρεμη κουβέντα. Εδώ γελάμε. Για εμένα ούτε τούτο παίζει γιατί αφταίννω με το παραμικρό τζαι μόλις μου πει ο άλλος κάτι ενώ καταπιέζω τα νεύρα μου, έτο πάλε το τσουνάμι.
β) να σου περάσει.
 
Τόσο απλό το (β) τζαι τόσο δύσκολο παράλληλα. Έπρεπε να γίνω τόσων χρονών γαϊδούρα, για να καταλάβω ότι με τα νεύρα παραπάνω καταστρέφεις τζαι δεν σάζεις πράματα. Ή τουλάχιστον να μεν θέλω να ξαπολώ τσουνάμια γιατί μετά δεν συνάουνται τζαι δεν αξίζει τζαι τον κόπο.
 
Έτσι προσπαθώ να προσπερνώ καταστάσεις, να νευριάζω για λίγο τζαι μετά συνειδητά να το ξεπερνώ μόνη μου, να γεμώνω πάλε αγάπη τζι υπομονή, γιατί απλά δεν με παίρνει να κάμω διαφορετικά. Να δέχουμαι κάποιες μούγιες στο σπαθί μου τζαι να γλυκανίσκω.
 
ΔΕΝΝΕΝΕΥΚΟΛΟ.
 
Πάω μου πολλά κόντρα για να το καταφέρω. Ακόμα τζαι τωρά που γράφω τζι είμαι νευριασμένη, ήδη εμίλησα με αγάπη τζι αποφάσισα ότι πρέπει να μου περάσει τέλια ως το απόγευμα. Τζαι ως πάρατζει. Ώσπου να νευριάσω πάλε. Ή ώσπου να σταματήσω τελείως να νευριάζω τζαι να μεν μπορεί τίποτε να μου χαλάσει τη διάθεση. Τζι ο Θεός να μας φυλάει ούλλους που τσουνάμια γιατί οι ζημιές εν αμετάκλητες.
 
Θαυμάζω τον κόσμο που μπορεί τζαι συγχωρεί εύκολα, που υποχωρεί συνειδητά χωρίς ναν αρνί τζαι που υπολογίζει το κόστος της αντίδρασής του.
 
Εν τζαιρός να ππέσω που το δέντρο αλόπως.


Σε άλλα νέα, ο Τζώνυ μου έσιει γενέθλια σήμερα. Χρόνια πολλά και καλά ξεμπερδέματα Τζώνυ μου. (είδες που οι γυναικάρες συμφωνούμε? ως τζι η Αντζελίνα επροειδοποίησε σε να μεν την παντρευτείς!)
#Iamwithjohnnydepp

 

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Άρε Τζώνυ!


Κάτι δεν μου εμύριζε καλά σε τούντην υπόθεση που τότες. Τούτη η Άμπερ εν μου εφάτσαρε για πολλά σόι, έμοιαζε μου με φαμ φατάλ που δεν είσιεν σοβαρό σκοπό για τον Τζώνυ, απλά άρεσκεν της η προσοχή, ήταν μεγάλο γόητρο να ρίξει τον γόη του χόλλυγουντ τζαι να τον σέρνει που τη μύτη, Έτσι νομίζω του έκαμνε.
 
Τζαι καλά, ο Τζώνυ επερνούσε κρίση μέσης ηλικίας, είδεν την τζι επέλλανε, καταλάβω το, αλλά με πόσες άλλες κούκλες συνυπήρξε τζαι δεν εκατάλαβε ότι τούτη ήταν επικίνδυνη? Φαντάζουμαι τον να την βουρά, να την παρακαλά, να της κάμνει δώρα για να την καλάρει (δώρο νησί, όι πελλάρες!) τζαι τζείνη να τον θωρεί αφ' υψηλού. Να τον γυροφέρνει στο δακτυλάκι της, βασικά έππεσεν που το μάτι μου ο Τζώνυ, εθεωρούσα τον πιο νούσιμο. Φαντάζουμαι την να τον μειώνει, να τον χρησιμοποιεί, να γλυκοθωρεί τα λεφτά του... Τζαι να τον νευριάζει, να τον φκάλλει εκτός εαυτού, ο Τζώνυ να καταφεύγει πάλι στο ποτό, ε τζαι να σπάζει μιαν κορνίζα.
 
Αλλά όι να την δέρει τζιόλις! Εν το πιστέυκω τούτο, αρνούμαι να πιστέψω ότι την έδερε.
 
Ρε λαλείς? Άτε τωρά.