φόρα κατηφόρα

Κάποτε ήθελα να γράφω. Ήταν καθαρτικό.. Ίντα λέξη. Με την ποιητική έννοια.

Κάποτε που δεν με ήξερε κανένας ήταν πιο εύκολο. Τωρά φοούμαι μεν με διαβάσει η γειτόνισσα μου που μου έκαμε παρατήρηση ότι "κάποιος" εξιμάρισε το πεζοδρόμιο έξω μια φορά στα 80 χρόνια που μεινίσκουμε τζαμαί ενώ εγώ δεν έκαμα ποττέ παράπονο για τις μυρωθκιές, τάτσες τζαι φωνές που ακούω τόσα χρόνια... Τζαι δεν μπορώ να γράψω, να κατηγορήσω όπως πρώτα.

Φοούμαι μεν με θκιαβάσει η φίλη που είχα κάποτε τζαι έμαθεν ότι είμαι βλόγγερ τζαι καταλάβει ότι έγραψα κάτι για τζείνην, διότι έσιει μιαν ελάχιστη πιθανότητα να θκιαβάζει ακόμα βλογς τζαι να μεν επαντρεύτηκε, έκαμε παιθκιά ξερωγω τζι απέκτησε (πραγματική) ζωή. Γιατί ούλλοι ξέρουμεν ότι όσοι ζουν μέσα στο ίντερνετ δεν έχουν πραγματική ζωή. Έννεν έτσι που λαλούν?

Τζι επίσης φοούμαι μεν με θκιαβάσει ο σύζυγος τζαι δει κάτι που εν του αρέσει. Βασικά αν δει ότι γράφω ακόμα, έστω τούτες τις πελλάρες, έννα γυρίσει επιδεικτικά που την άλλη. Γιατί εν διαφορετικός, δεν μπορεί να καταλάβει ποια ανάγκη με οδηγά στο βλογ. Άτε τωρά να εξηγάς ότι εκφράζεσαι, συσταρίζεσαι, ναρκισίζεσαι... Τζαι ότι δεν με καλύφκει το φέισμπουκ, τουίττερ, ίνσταγκραμ κλπές σοσιαλπελλάρες. Γιατί το βλογγινγκ είναι ξεχωριστή σοσιαλπελλάρα τζαι παρόλο που παραπαίει τελευταίως, είναι τζαι η μόνη αυθεντική μορφή επικοινωνίας αυτού του είδους. Τζαι ναι, τα παραπάνω που γράφω δαμαί εν πρέπει να τα δει. Πρέπει να πιστεύκει ότι είμαι νόρμαλ.

Τζι επίσης πλέον κόφτει με αν πληγωθεί κάποιος που τούτα που γράφω. Κάποτε, επειδή έγραφα για τελειωμένους αναπτήρες, εν με έκοφτε αν τους κρούσω τζι αν έκρουζα μαζίν τους. Είχα τα νεύρα μου, τα θέματά μου.

Α ναι, έχω τζαι τα μωρά που δεν χρειάζεται να πρέπει να καταλάβουν ποττέ τί κάμνω ακόμα δαμέσα. Θέλουμεν πιο υγιή τρόπο επικοινωνίας, κατά προτίμηση να μιλούμε μεταξύ μας πρόσωπο με πρόσωπο, δεν προωθούμε τα απόκρυφα, ανώνυμα διαδικτυακά ημερολόγια.

Διαφορετικά θα γίνει όπως το μικρό νικόλα που ενώ ήταν απογοητευμένος με τους πάντες - τούτον έγραψεν το μόνο μέσα στο ημερολόγιο του - κανένας δεν το επήρεν πρέφα τζαι ούλλοι απορούσαν γιατί ετερμάτισεν τη σύντομη και πολλά υποσχόμενη ζωή του. Εν ο πιο μεγάλος μου φόβος τούτος. Για αυτόν πελλανίσκω το γιο μου να μου λαλεί τι τραγούδι σκέφτεται τζαι αν νιώθει λυπημένος σήμερα.

Τζι επίσης, έχασα τον ειρμό μου... Κάποτε έγραφα ποιήματα, τσιαττιστά, τωρά εν μου φκαίννει τίποτε. Εστέρεψα. Ο νους μου δεν στροφάρει, πάω να τσιατίσω κανένα τραγουδάκι για τα μωρά τζαι καταλήγω πάντα:

Είσαι ένα ζουζουνάκι, που αγαπώ πολύ
είσαι ένα πουρεκκάκι που αγαπώ πολύ.

Αλήθκεια, πόσα έγκεφαλικά κύτταρα εκατάστρεψα τα τελευταία 5-10 χρόνια? Χωρίς τσιγάρα, ποτά, αλλά με άπειρα ξενύχτια τζαι παιδικά τραγουδάκια?

Το δέρμα μου χαλά, τα μαλλιά μου ασπρίζουν, δεν μπορώ πλέον να βάλω κοντά παντελονάκια ούτε στράμπλεξ ούτε εφαρμοστά μπλουζάκια, περπατώ στο δρόμο τζαι θωρώ χαμαί, σέβονται να μου σφυρίσουν, αποκαλούν με κυρία...

Εννεν ότι έχω παράπονο, είναι που αλλάξαν τόσα πολλά τόσο σύντομα... Μια κατηφόρα ευχάριστη που άμαν σταματήσω για λλίον να σκεφτώ τζαι κοιτάξω πίσω θωρώ τί άφησα (ευτυχώς), πώς τα κατάφερα τζι εμπήκα σε άλλα άγνωστα μονοπάθκια μέσα στα οποία συνέχεια παραπατώ, η φύση μου άμαν ξεχαστώ θέλει να πετώ στα σύννεφα όμως δεν με παίρνει πκιον, ούτε σώννω. Εβάρυνα τζι εγώ τζι ο νους μου.

Τουλάχιστον αγαπούν με τα μωρά μου τζι ελπίζω ότι δεν θα έχουν σοβαρά μυστικά που μένα τζι ότι θα μπορώ πάντα να τα φιλώ τζαι να γιανίσκουν τζαι ότι δεν θα πελλάνω σε κάποια φάση τζαι να απαιτήσω να βαφτίσουν τα μωρά τους με το όνομά μου.

Τζι ελπίζω να με θέλει ακόμα ο άντρας μου σε δέκα ας πούμε χρόνια.

Τζαι βασικά θέλω παπούτσια καλά. Με φρένα. Τζι αναγέννηση κυττάρων.

Είμαι πολλά καλά. Πιο ήρεμη που ποττέ. Τζι εν το εσυνήθισα ακόμα. Η drama queen μέσα μου τζοιμάται ύπνον βαθύ, πεθυμώ την, όμως ξέρω ότι αν ξυπνήσει θα το μετανιώσω.



μεθυσμένα φαντάσματα (copyright, μεν μου πιάσει κανένας τον τίτλον α!)

Το ποστ έννεν όσον ποιητικό προμηνύει ο τίτλος.

Κχμ.
Πάντα άκουα για μεθυσμένα μηνύματα τζαι αναρωθκιούμουν πόσο πίννουν τα μηνύματα. Στο τουίττερ έμαθα ότι άμαν ππέσεις στα πατώματα που έρωτα τότε πίννεις τζαι μεθκιάς τζαι στέλλεις μηνύματα που μετανιώνεις μετά. Ε σόρρυ, εν μου έτυχε ποττέ να στείλω βλακώδες μεθυσμένο μήνυμα. Τούτα έστελλα τα πάντα χωρίς να πιω. Έθελεν διαύγεια... Έκαμνα μιαν ώρα να τα γράψω τζαι τρεις μέρες χωρίς φαί τζαι νερό πάνω που το τηλέφωνο ώσπου να απαντήσει ο άλλος. Μετά που χωρισμό εγώ έπιννα για κκέφι, όι για να στείλω μήνυμα.

Που λες, κάποτε εσκέφτηκα, εμένα γιατί εν μου στέλλουν ποττέ μεθυσμένα μηνύματα?

Οξά μιαν φορά έστειλεν μου μεσάνυχτα ένας πρώην να με ρωτήσει αν εμετάνιωσα που με εχώρισε. Αχαχαχα. Τζαι αν θα συμμορφωθώ για να έρτει πίσω. Τζείνο πρέπει να ήταν πολλά μεθυσμένο μήνυμα. Ή μπορεί να ήπιε κάτι άλλο.

Προχωρούμε. Πριν λλίον τζαιρό εθθυμήθηκε με ένας συμπαθητικός νεαρός που εγνώρισα πολλά πριν παντρευτώ τζι έστελλε μου τότε ρομαντικά μηνυματάκια, ετραγουδούσε μου, τεσπα πολλά γλυκός. Εν ζήτημα αν εβρεθήκαμε 4-5 φορές ούλλες τζι ούλλες τότες, εντελώς πλατωνικά, γλυκά, αθώα, ρομαντικά είπα? Μετά επαντρεύτηκε, εχάθηκε που προσώπου γης. Έκαμε τζαι μωρά, όμως ξαφνικά έστειλε μου ευχές για τα γενέθλια μου. Που ούτε ο άντρας μου εν θυμάται πλέον. Επαραξενεύτηκα, απάντησα ευγενικά τζαι έφερα την κουβέντα στα μωρά του. Ξέρεις γιατί έννεν? Γιατί πάντα έχω την απορία, αν οι δεσμευμένοι είναι happily married ή όχι τζαι κάμνουν κουβέντες με άλλες.

(Τούτον πάλε πάει πίσω πολλά πολλά, σε μιαν παλιάν υπόθεση που μου εκολλούσεν ένας παντρεμένος τζι όταν τον ερώτησα γιατί τζι αν εν happily married απάντησε μου "ναι". Τζι έμεινα χάσκωντας εγώ γιατί δεν εμπορούσα τότε να μπω στη λογική του γιατί με θέλει. Μετά εκατάλαβα. Ενόμιζα ότι ούλλοι οι άντρες που μου κολλούσαν ερωτεύκουνταν με. Μάνα μου με ρε, τωρά που το σκέφτουμαι, τί καλό αθώο μωρό που ήμουν).

Τζαι πάμε πίσω στο ρομαντικό νεαρό. Που δεν ήταν σαν οποιονδήποτε άλλο είχα γνωρίσει διότι δεν είχε κάμει καμιάν άλλη κίνηση, πιλέ μου να πιάσουμε χεράκια. Τζι εθυμήθηκε με μετά που καμιά δεκαετία, να μου στείλει τραγούδι τζι εγώ να κρατώ τα προσχήματα τζαι να τον ρωτώ για τα μωρά του, να μεν ξεφύγουμε ρε παιδί μου. Αλλά διερωτούμαι γιατί με θυμήθηκε. Δεν θεωρώ ότι έκαμα ποττέ σε κάποιον τόσην εντύπωση. Ντάξει, κολλήματα έχω τζι εγώ κατά καιρούς, θυμούμαι τζι εγώ καταστάσεις αλλά δεν στέλλω ευχές. Τζαι εννοείται δεν επιδιώκω συνάντηση με το συγκεκριμένο. Για να μεν με απομυθοποιήσει βεβαίως βεβαίως. Πώς να το κάμουμε, ήμουν η μισή τότε τζαι ατσαλάκωτη.

Τζαι για να επανέλθουμε στο θέμα μας, τα πιο πάνω δεν θεωρούνται μεθυσμένα μηνύματα. Ούτε stalking.

Αν όμως σε πιάνουν τηλέφωνο που το εξωτερικό μαύρα μεσάνυχτα? Κάθε 2-3 μήνες? Τζαι δεν απαντάς εσύ ούτε πιάννεις πίσω αλλά πάει ο νους σου σε έναν άλλο που εμιλούσετε επίσης προ δεκαετίας τζαι εθυμήθηκε σε προ πενταετίας τζι είπες του ότι επαντρεύτηκες πλέον τζαι έσιεις τζαι μωρά τζαι δεν έσιετε κάτι να πείτε τζι επιμένει να μιλήσετε? Τότε πάει ο νους σου σε καταστάσεις που θωρείς στην τηλεόραση τζαι κατατάσσονται στο stalking (?). Τζαι μάλλον είσαι υπερβολική. Τζαι δεν υπάρχουν φαντάσματα όπως εξηγώ του γιου μου. Αλλά αν υπάρχουν?

Το αφήνω εδώ να πλανιέται, όπως το φάντασμα. Σε κάποια φάση θα το σβήσω. Εκτός αν έσιει τζι άλλα μεταμεσονύχτια τηλεφωνήματα, οπότε θα χρειαστώ να μου προτείνεις ντετέκτιβ ή ghostbuster.
...Στω.



ps. πες μου για τα δικά σου μεθυσμένα μηνύματα, σταλθέντα ή παραληφθέντα, να μεν νιώθω μόνη μου.

PS2. ΟΙ STALKERS ΠΑΡΑΚΑΛΟΎΝΤΑΙ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΟΎΝ ΕΔΏ ΚΑΙ ΤΏΡΑ. 







είμαι τζι απορώ στα σοβαρά

Είμαι η μάμα που μια φορά το μήνα θα ξιχάσω τη τσάντα του μωρού στο σπίτι.
Τζαι μιαν άλλη φορά το μήνα θα ξιχάσω να πάρω τα σεντόνια του για το μεσημεριανό ύπνο στο σχολείο. Τζαι κάθε πρωί θα βουρώ να δω αν έχω δύο φρούτα να του βάλω γιατί δεν σώννω να κοιτάξω που τη νύχτα.  Έσιει τζαι κούννες. Εν μετρούν για φρούτα? Πώς θα με πάρουν σοβαρά οι δασκάλες απορώ.

Είμαι η μάμα που θυμώνω στο άψε σβήσε τζαι καλμάρω επίσης στο άψε σβήσε λόγω τύψεων. Πώς θα με πάρουν σοβαρά τα μωρά μου απορώ τζι εγώ.

Είμαι η μάμα που τεζάρω στο σπίτι το απόγευμα τζι εν σώννω να παίξω μαζίν τους αλλά τη νύχτα θα πηδούμε πάνω στο κρεββάτι την ώρα του ύπνου.

Είμαι η μάμα η "οργανωμένη" (θα πάρω 5 τσέντες ρουχα φαγιά για τη θάλασσα) αλλά θα ξιχάσω το νερό/μπουκάλες/σίκλες για να ξεπλύνω τα μωρά τζαι σακούλια για τα πανιά.

Είμαι η μάμα που θα πάθει υστερία μόλις δει να σιωνωστεί το γάλα χαμαί αλλά το σπίτι θαν πάντα πούκουππα - παιγνίδια ρούχα παντού. Πώς να με πάρουν σοβαρά ο άντρας τζαι τα μωρά μου.

Είμαι η γυναίκα που θα κλείσω ραντεβού του άντρα μου να πιούμε κανένα κρασί για μόλις τζοιμηθούν τα μωρά αλλά τελικά θα ποτζοιμηθώ μαζίν τους. Δύο συνεχόμενες νύχτες.

Είμαι η γυναίκα που θα κάμω σάντουιτς το πρωί για το σύζυγο αλλά θα ξιχάσω να του το δώσω να το πάρει δουλειά. Πώς να με πάρει στα σοβαρά απορώ.

Είμαι η γυναίκα που θα γραφτώ γυμναστήριο για τρεις μήνες τζαι θα πάω μόνο μια φορά. Τζαι θα το ξανακάμω μόλις περάσουν οι τρεις μήνες. Πώς να με πάρει σοβαρά ο περσοναλ τρέινερ απορώ. Αχαχα. Ο ποιος? Εγέλασα τζι εγώ.

Είμαι η γυναίκα που θα ανοίξω τα μμάθκια του άντρα μου (θα του πω ότι τον εγούσταρε κάποια ή ότι επάshυνα) τζαι μετά θα βουρώ να τα διαψεύσω.

Είμαι η γυναίκα που όταν ενοχληθώ για κάτι θα παραπονιούμαι τζαι θα ανεβάζω τους τόνους όσο δεν μου αντιμιλά ο άλλος. Γιατί μόνον έτσι θα σιωπήσω. Τζαι απορώ γιατί δεν νευριάζει τζαι γίνουμαι μόνη μου ρεζίλι.

Είμαι η γυναίκα που θα ποτζοιμηθώ τζαι θα ξιχάσω να βάλω το φαί στο ψυγείο αλλά θα σηκωθώ στις 3 τα χαράματα για να τελειώσω το artistic project μου.

Σάννα τζαι κάτι πάει λάθος? Σάννα τζαι θέλω λλίον σουζούλισμα να φέρω τα μίλια μου? Σάννα. Σάναμαμπιτς, αμ γκόνα μπακ του ιτάλια









ΦουέΓΚο?

1. Μόνον εμένα επαραξένεψε η προφορά της λέξης Φουέγο που την Ελένη μας?

Φουέγο μάνα μου, ουχί ΦουέΓΚο. Εφακκούσεν άshημα κατά την άποψη μου.

Έχω τουλάχιστον 5 ισπανομαθείς που συμφωνούν μαζί μου:

https://forvo.com/word/fuego/


2. Ελυπήθηκα την Τερζή που ελυπήθηκε τζαι όπως λαλεί τζι ο παίχτης, "δεν πειράζει, μην ανησυχείς, θα νικήσεις την άλλη φορά!" Έθελεν η Ελλάδα να κάμει οικονομία, στροφή στην ποιότητα και εντύπωση. Έκαμε 2 στα τρία. Εν πολλά ταλαντούχα όμως, ξέρει το τζαι κλαίει? Πέτε της να μεν τα βάψει μαύρα. Ελπίζω να μεν την στιγματίσει η γιουροβιζιον όπως την Ελπίδα τζαι τον Ρακιντζή. Ελλαδάρα, άλλη φορά αν δεν θα στείλεις χορευτικό, στείλε κάτι σε στυλ "'Ανοιξη" της Βόσσου να τους ταράξει τα αυτιά! Τζαι κάμε έναν έλεος, δώσε καμιά μπακίρα αν θέλεις καλή θέση.

3. Η Ισραηλίτισσα εφοϊτσιασε με. Με τις εκφράσεις, τα τικς τζαι την εκκεντρικότητα της. Τουλάχιστον (εντομο)Απωθητικό το τραγούδι του Ισραήλ. Φκάλλει μου πολλύν κόμπλεξ η επιλογή τους φέτος(?).

4. Τα άλλα εν τα είδα. Μόνο τούτα τα τρία είδα εχτές στο γιου τουμπ για να έχω άποψη ιμίsh. Τζαι μάλιστα όι μέχρι το τέλος, εβαρέθηκα τα τζαι τα τρία.  Αχ, πούντον Καλλίρη, την Γαρμπή, τον Johnny Logan!!



Κάμνει ακόμα κόρτε της postbabylon στα εξωτερικά? Εν τζι εξίχασα!




κοσμάρα

As tiiiime, goes byyyyy, my darling, i'm hungry for your love

Τζαι μετά κάμνεις το google για να δεις ότι καμιά σχέση με το original τραγούδι!

Oh well! Γενικά, στην κοσμάρα μου έτσι τζι αλλιώς.

Πόσες φορές εσκέφτηκα ολόκληρο ποστ, πόσες φορές είπα τούτο εν post material, για να πω μετά δε βαριέ, ή να πάω σπίτι τζαι να ππέσω που τες 9 με τα μωρά... Τόσο τέζα που απλά λειτουργώ μηχανικά πλέον, με το που μπαίνω σπίτι ξεκινώ φαϊ μου για να προλάβω, φαί των μωρών, μπάνιο τους, ντύσιμο τους, φάρμακα τους, γάλα τους, ύπνο τους, τζι ύπνος μου. Κάποια στιγμή προηγουμένως θα προλάβω να πάω τουαλέτα, τζαι να βάλω πυζιάμες. Το ότι αλλάζω ρούχα στις 9 εν καλόν υποθέτω, γιατί δεν με θωρεί αναμαλλιασμένη τζαι ντυμένη όπως τον Ερκολ ο άντρας μου, παρά μόνο για λίγα λεπτά το πρωί πριν σαστώ πάλε για τη δουλειά. Το ότι ο άντρας μου εν μαζί μου ακόμα, είναι άξιον απορίας. Εννοώ, εμάς εν στη φύση μας να είμαστε μάνες, νοικοτζυρές (λέμε τώρα), να τα βουρούμεν ούλλα. Νομίζω δέννεν στη φύση των αντρών ναν κλεισμένοι σπίτι με μωρά ή να κάμνουν δουλειές. Κάπου νιώθω ότι εν με το ζόρι που κάμνουν ότι κάμνουν, ή έστω, άμαν έχουν καλή διάθεση. Άαααρα, ο ρόλος μας σε σχέση με τους συζύγους, μετά που έρκουνται τα μωρά είναι να τους έχουμε σε καλή διάθεση. Για να βοηθούν λλίον, να μεν φωνάζουμε, να μεν είμαστε δρακούνες τζαι να είμαστε ούλλοι χάππι.

Εσκέφτηκα που λες ένα θεικό ποστ για το γυμναστήριο, επήα ξανά μετά που μήνες, επήα θκυο φορές τζαι τζείνον ήταν, τωρά έσιει ένα μήνα να πάω πάλε. Θυμούμαι ότι εφκήκα στο δρόμο τζι ερουφούσα την τζοιλιά μου, εκ δεξιών κι εξ ευωνύμων δύο μαντράχαλοι γυμνασμένοι, να αυξάνουν συνέχεια την ταχύτητα, να αυξάνω τζι εγώ, να δρώννω, να αρκέφκω να φκάλλω ανά λεπτό σιάρπα, φόρμα, φανέλα μακρομάνικη, έδωσα ρεσιτάλ... Αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς μονον εγώ τα εσκέφτουμουν τούτα, οι μαντράχαλοι εθωρούσαν τη φάτσα τους στο γυαλί απέναντι. Τούτον εν το καλό με τα μιξ γυμναστήρια. Οι άντρες τζειμέσα εν τους εαυτούς τους που θωρούν, σε αντίθεση με τα all ladies που σε θωρούν ούλλες (μαζί με τις γυμνάστριες) τζαι περιεργάζουνται σε. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Κοσμάρα μου.

Επίσης. ήθελα να σας πω για τούντο #metoo. Το ότι κάποιοι βλέπουν το δύσπιστα ενοχλεί με αφάνταστα. Θεωρώ το αδιανόητο να μεν πιστεύκεις κάποιαν που φκαίννει μετά που τζαιρό να πει τί επέρασε. Για να φκει πάει να πει ότι εξειsheίλισε. Τζι ότι ήβρεν επιτέλους μιαν ευκαιρία, μιαν ανοικτή πόρτα, κάποιον να το πει τζαι να την πιστέψει, να μεν την κρίνει (το γνωστό"έθελεν τα τζι έπαθεν τα"). Για τζείνους τους λλίους που το κάμνουν απλά για εντυπώσεις είτε για να βλάψουν κάποιον δεν έχω λόγια, εν άξιοι της τύχης τους τζαι παίρνουν τζείνους που πραγματικά υποφέραν στο λαιμό τους. Όπως η υπόθεση με την Έλενα. Μπάζει νερά θα σου πει κάποιος. Εγώ που την πρώτη στιγμή επίστεψα την κοπέλα. Εσύ που λαλείς ότι δεν έγινε, μεν μιλήσεις καλλύττερα. Σεβάστου ότι για να πει κάτι η κοπέλα σημαίνει ότι επέρασε πολλά. Είτε επειδή πραγματικά έγινε είτε επειδή επέρασε ένα δράμα από άλλους για να πει έτσι πράματα. Το ότι δεν υπήρξαν μάρτυρες, πάλε δεν σημαίνει ότι δεν έγινε. Σε έτσι περιπτώσεις συνήθως δεν έσιει μάρτυρες. Ο άλλος εν θα το κάμει αν τον παρακολουθούν, Εν πολλά προσεκτικοί οι θύτες.  Έχω τόσα πολλά να πω, αν δεν το ζήσεις σε κάποια μορφή του εν μπορείς να εκφέρεις έντονη άποψη.

Θέλει πολλήν διάκριση, θέλει να καταρτιστούν οι κυβερνητικές υπηρεσίες κατάλληλα, να έσιει σωστά άτομα δίπλα που μωρά, θέλει να γίνει κάποιο πρόγραμμα, θέλει να θέλεις για να το κάμεις, όι απλά να κλείουμεν τρύπες. Θέλουμεν να σάσουμεν τα πράματα? Για να μεν πω ότι οι ποινές για παιδεραστές τζαι βιαστές εν απαράδεκτες. Μόλις φκουν θα ξανακάμουν τα ίδια τζαι χειρότερα.

Ένα μωρό πρέπει να έσιει στήριξη, να ξέρει ότι θα το πιστέψουν, να ξέρει ότι δεν φταίει, να έσιει αυτοπεποίθηση τζαι θέληση, να ξέρει ότι πρέπει να σταματούν έτσι συμπεριφορές. Αν λείπει έστω ένα που τούτα μάλλον δεν θα πει κάτι.

Εις άλλα νέα άκουσα ότι αρκετοί Κύπριοι γοράζουν κονσέρβες, "προετοιμάζουνται" για τα χειρότερα, με τούτα ούλλα που συμβαίνουν γυρόν μας. Εγώ πάλε σκέφτουμαι αν θα κτίσουμε σπίτι, εν μας χωρεί η τρύπα μας. Να μπω σε δάνειο? Είμαι πολλά αισιόδοξη? Έννα κουρέψουν τζαι το συνεργατισμό, να μεταφέρω τα σεντς μου στις τράπεζες? Οι οποίες διαμηνύουν ότι είναι αξιόπιστες πάλε? Πέτε μου υπεύθυνα τί ξέρετε!

Εκαταλάβετε ότι γράφω ότι μου εκατέβηκε, απλά είσιεν τζαιρό να γράψω τζι εφκήκαν μου τούτα. Α, η Ιβάνα εν έγκυος. Έτσι, να δει το νόστο! Τζαι δώστου αναγούλες, εμετούς, εγώ δεν είχα τίποτε που τούτα ευτυχώς... Ακόμα εν μοντελάκι βέβαια αλλά θα την δω σε 3-4 μήνες που εγώ θα είμαι σάιζ 10 τζαι τζέινη 80! Αφού θα ξαναπάω γυμναστήριο σήμερα! Δεν επαντρέφτηκε όι, εν μοτέρνα είπε, θα κάμει γάμο τζαι βάφτιση μαζί αν της καϊλίσει ο παπάς του μωρού, ο Νάσος Αγγελόπουλος.


μετά γάμον, μάγισσες

Να ανησυχώ?

Τις τελευταίες ημέρες έτυχε να ακούσω από 3-4 άντρες "συνομήλικους" πόσο δυσαρεστημένοι είναι από τις γυναίκες τους και γενικότερα με τον έγγαμο βίο. Συνομήλικοι εννοώ παντρεμένοι με 2-3 μωρά μέχρι 12 ετών, σε παρόμοια φάση με εμένα δηλαδή. Φαίνεται ότι ο έρωτας έλειψε, τη θέση του πήρε η ρουτίνα, ο αγώνας επιβίωσης μεταξύ των δύο φύλων, βασικά μια μάχη ποιος θα επιβληθεί του άλλου για να γίνει το δικό του και να κρατήσει ο καθένας τις ψυχικές του ισορροπίες. Τις οποίες προφανώς ο άλλος διαταράσσει με τα νεύρα, υπερβολικές/εξωπραγματικές απαιτήσεις.

Για να το πω πιο στεγνά, εταράξαν τους οι γυναίκες τους. Μετά το γάμο μεταλλασσόμαστε, διατείνονται οι άντρες. Γινόμαστε απαιτητικές, υστερικές, εν θα πω τους χαρακτηρισμούς που άκουσα να χρησιμοποιούν οι "συνομήλικοι".

Ακούγοντας κάποια που τα παράπονα τους, ήβρα τους δίκαιο. Οι γυναίκες τους εφαίνουνταν όντως υπερβολικές, από τη δική τους οπτική γιατί τζει εβοηθούσαν στο σπίτι, τζαι με τα μωρά ασχολούνταν. Δεν ξέρω την άλλη πλευρά όμως. Ξέρω μόνο τη δική μου περίπτωση που όντως έχω γίνει πιο απαιτητική, λιγότερο συμπαθητική και ενίοτε σπαστική στα μάθκια του συζύγου μου, ξέρω το. Ξέρω πότε γίνεται τούτο, με ποια συγκεκριμένη μου συμπεριφορά, αντιλαμβάνομαι πως φαίνομαι τζαι πως τον κάμνω να νιώθει. Σίγουρα όχι στο βαθμό που το αισθάνεται ο άλλος γιατί ο καθένας βιώνει το διαφορετικά, μπορεί να τον εκνευρίζω μέχρι σκασμού κάποιες φορές.

Το θέμα είναι ότι δεν το κάμνω ξεπίτηδες, για εμένα δεν είναι αγώνας ποιος θα επιβληθεί του άλλου αλλά πως θα γίνουν πιο λειτουργικά τα πράγματα στο σπίτι. Άμαν ένας που τους δύο δεν κάμνει τούτα που του αναλογούν (ο ένας συνήθως εν ο σύζυγος) τότε ο άλλος (εγώ) γίνομαι τούτα ούλλα που επεριγράψαν οι συνομήλικοι. Θα μου πεις ποιος κρίνει σε ποιον αναλογεί τι. Θα σου πω η γυναίκα συνήθως. Εν τζείνη που τραβά το παραπάνω ζόρι με το σπίτι, τα μωρά. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να ασχολείται παραπάνω ο άντρας. Εν η γυναίκα που αγχώνεται να τα κάμει ούλλα τζι αναθέτει συνήθως δουλειές στον άντρα για να γίνουν ούλλα. Προφανώς αν τα προλάβαινε ούλλα θα τα έκαμνε, γιατί θα τα ήθελε ούλλα να δουλευκουν ρολόι. Ο άντρας εν πιο χαλαρός. Εν τον κόφτει τόσο ναν πεντακάθαρο το σπίτι, να έχουν ούλλοι ρούχα καθαρία σιδερωμένα τζαι σπιτικό φαγητό, ναν λουμένα φαημένα ήρεμα τα μωρά. Θέλει πρώτα τη δική του ηρεμία τζαι μετά ούλλα τα άλλα.

Κάπου δαμαί χαλούμεν τα. Η γυναίκα συνήθως βάλλει προτεραιότητες ούλλα τα άλλα (μωρά, σπίτι, σύζυγος, με τούτη τη σειρά), τζι αν μείνει χρόνος για την ίδια έχει καλώς. Ο άντρας όμως πρέπει ναν ξεκούραστος για να ασχοληθεί με οτιδήποτε άλλο.

Τζαι κάπως έτσι εν ούλλοι δυσαρεστημένοι τζαι οι άντρες , αν μπουχτήσουν, όπου βρεθούν λαλούν τον πόνο τους τζαι η πρώτη που θα τους συμπαρασταθεί εν το τρίτο πρόσωπο και η αρχή του τέλους.

Είχα τζι άλλα να πω αλλά επιάσετε το νόημα. Κάπου εχάσαμε τη μπάλα τζαι εν πρόβλημα αμφότερων των φύλων.

φόρα κατηφόρα

Κάποτε ήθελα να γράφω. Ήταν καθαρτικό.. Ίντα λέξη. Με την ποιητική έννοια. Κάποτε που δεν με ήξερε κανένας ήταν πιο εύκολο. Τωρά φοούμ...