Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

όι παγωτόν... ΓΙΑΟΥΡΤΙ!

Επήα με την Ιβάνα να πιάσω παγωτό εχτές. Σόρρυ γιαούρτι.

Γιαουρτοπωλητής μες την τρελή χαρά: Γεια σας! Είναι η πρώτη σας φορά?
Ν: Εμ... για ίντα πράμα?
Ι: Όχι βέβαια! Έχουμε ξανάρθει! (γλυψ)

Γ: Ωραία, έχετε δοκιμάσει τις νέες μας γεύσεις?
Ν: Ποιές εν οι νέες γεύσεις?
Ι: Ναι τις έχουμε δοκιμάσει, είναι όλα πολύ ωραία! (γλυψ γλυψ)

Γ: Ορίστε, να σας βάλω ένα νέο συνδυασμό και να μου πείτε τί νομίζετε!
Ν: Μα τώρα να δω τις γεύσ... (έβαλεν μας πιλέ!)
Ι: Α είναι ωραίο, εγώ θα βάλω μήλο-βατόμουρο!

Γ: Πώς σας φαίνεται?
Ν: Εμ, εντάξει, εν μου πολλοαρέσκει το παγωτό σοκολάτα...
Γ και Ι (μ' ένα στόμα μια φωνή): Γιαούρτι! Όχι παγωτό!
Ν: Α ναι... χεχε, γιαούρτι (χμμ....)

Γ: Βάλτε τις γεύσεις που θέλετε και μετά μπορείτε να προσθέσετε φρούτα, σοκολάτες, σως, αυτά που έχουμε εδώ
Ν: Ναι ναι ξέρω!
Ι: Γιατί έβαλες μαστίχα?
Ν: Να δοκιμάσω.
Ι: Και σοκολατάκια από πάνω? Μα δεν ταιριάζει το σως που έβαλες!
Ν: Κόρη άφησμε θέλω να δοκιμάσω, να δούμεν τί παγωτό θα φκει.
Ι: Γιαούρτι!
Ν: Γιαούρτιν! Έλεος, τζι εσύ? Εδιέφυγε μου πάλε, σόρρυ αν το επρόσβαλα!

Γ: Πώς σας φαίνεται?
Ν: Πολλά ωραίον, ασυνήθιστη γεύση, πρώτη φορά δοκιμάζω μαστίχα παγωτό
Γ και Ι: Γιαούρτι!
Ν: Γιαούρτιν είπαμεν! Τί στο καλό...! (γκρρρρρρ!)




Σοβαρά, τί ζόρι τραβάτε? Προσβάλλουμεν το άμαν το λαλούμεν παγωτόν? Αφού εν παγωτό παγωμένο γλυτζύν τζι αν δεν ήταν εγώ εν θα το έτρωα γιατί εν μου αρέσκουν τα γιαούρτια με γεύσεις. Εγώ το μόνο γιαούρτι που ξέρω εν το Καλλένος, τα άλλα ούλλα τα γλυκά ή στραντζιστά ιμίsh εν μεταλλαγμένα.

Τζι έτσι για να ξέρετε, έννεν νέον προϊόν όπως προσπαθείτε να μας το πλασάρετε, εγώ θυμούμαι το πριν 15 χρόνια που επήαιννα τζι έτρωα Φρούττι Γιόγκαρτ τζαμαί απέναντι που την Πίτσα Χατ! Ως τζι ο Ηράκλης κάτω Λήδρας έσιει τόσα χρόνια που έσιει...!!

Άτε να δούμεν τί άλλο θα σκεφτείτε!






 

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

διπλωματία Vs ειλικρίνια



Ειλικρίνια

- Μα εν έρκεστε πάνω, έσιει καιρό να σας δούμε (το παράπονο)
- Ε πράγματι, έτο ετύχαν μας διάφορα τούντες μέρες, έχουμεν πολλά βούρηστρα... (η ειλικρίνια)
- Εν δικαιολογία τούτο, άμαν θέλεις να δεις κάποιον βρίσκεις χρόνο! (το shlang)
1-0


Διπλωματία

Α: Μα εν έρκεστε πάνω, έσιει καιρό να σας δούμε (το παράπονο)
Β:  Έννα κανονίσουμε να έρτουμε που εφτομάς! (η διπλωματία)
Τζαι δεν πάεις ποττέ!
0-1



Διπλωματία με μερική απώλεια μνήμης

Α: Έλα ρε φίλε, εχαθήκαμεν! (η διαπίστωση - έννεν καν παράπονο)
Β: Πράγματι, πρέπει να κανονίσουμε να βρεθούμε! (η πρόθεση)
Γ: Ναι ρε, έννα σε πιάσω τηλέφωνο που εφτομάς (η διπλωματία)
Τζαι δεν έσιεις καν το τηλέφωνο του άλλου! (η διπλωματία με "αμνησία")
1-1-X


Ειλικρίνια...?

Α: Ω φίλε τί κάμνεις, εχαθήκαμε! (η διαπίστωση)
Β: Έλα ρε ναι, άλλαξα κινητό τζι έχασα ούλλα μου τα τηλέφωνα (η ειλικρίνια?)
no game


Το ultimate κυπριακόν όμως είναι να σου στέλλει μετά sms ο Β (που είπεν ότι έχασεν τα τηλέφωνα του)"Πάμε για ποτό?"



... τζαι
...να του απαντάς "Πάμε!"


 

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

απαράδεκτη διαφήμιση

Απαράδεκτο!

Μπαίνεις να διαβάσεις νέα (έστω, κουτσομπολιά) σε ιστοσελίδα τζαι βλέπεις δίπλα τούτη την εικόνα, προφανώς παιγνίδι ή διαφήμιση ή κάτι ύποπτο τέλοσπάντων.


Η οποία εικόνα παίζει με τα συναισθήματα μου, κάμνει μου συναισθηματικό εκβιασμό.

Δείχνει ένα μιτσή να κλαίει που έσιει αγκάθι μες το σιέρι του τζαι παρακαλεί σε να το φκάλεις! Έσιεις την τανάλια, τζι αν τσιλλήσεις να το φκάλεις θα σε παραπέμψει σε άλλην ιστοσελίδα.

Αν δεν θέλεις να σε πιάσουν κορόιδο αφήνεις τον μιτσή να κλαίει (τρέχουν τα δάκρυα τζαι σούζεται το σιέριν του) τζαι νιώθεις ότι είσαι άσπλαχνος/η.

Τί άλλο θα βάλλουν ως διαφήμιση στο μέλλον? Κανέναν μωρό να τες τρώει, να το σκοτώνουν τζαι να σου φωνάζει βοήθεια?

Επιεικώς. Απαράδεκτο.


 

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

να τους πάρει το ποτάμι?

1. Κάποτε ήταν μια φίλη διαδικτυακή. Εμιλούσαμε πολλά, ήμαστε σε παρόμοια φάση... Παρόμοιοι προβληματισμοί, στάση ζωής... εκολλήσαμε. Επήα Ελλάδα, εβρεθήκαμε, εφιλοξένησε με, επεράσαμε πολλά ωραία, είχα μιαν καρδιακή φίλη εξ αποστάσεως. Εκάλεσα την Κύπρο πολλάκις, εν ήρτε. Σιγά σιγά απομακρυνθήκαμε, χαμένη η κάθε μια στα δικά της, μέσα μέσα έπιανα την τηλέφωνο, ώσπου εμφανίστηκε το facebook. Εγινήκαμεν "φίλες" τζαι τζαμαί αλλά εσταματήσαμεν να μιλούμε. Τέλος τα τηλέφωνα. Εγώ δεν ασχολούμουν με FB, έβλεπα την αραιά και που να μιλά, να ανεβάζει φωτο,  μέσα μέσα έστελλεν μου κανένα μήνυμα...

 Επήα όταν αρραβωνιάστηκα με το Δώρο, εβρεθήκαμε, είπα της για τα σχέδια μου, είπε μου για τα δικά της. Εν ήρτε στο γάμο μου ούτε μου ευχήθηκε μετά. Εν την παρεξηγώ. Ξέρω ότι επέρασε πολλά δύσκολα στη ζωή της, πάντα επάλευκε μόνη της.


2. Φίλος μου που παλιά. Κάποτε κολλητοί, μετά εχαθήκαμε. Έπιανα τον εγώ κάθε 4-5 μήνες να δω τί κάμνει. Ήθελα να ξέρω αν εν καλά. Εσιαίρετουν μεν, ποττέ δεν με έπιανε τζείνος δε. Στο γάμο μου εξίχασε να έρτει, είπε μου shίλια συγγνώμια. Εν τον παρεξηγώ, εν αλλάσσει το ότι νοιάζουμαι τον. Αν δεν τον ξαναπιάσω όμως μπορεί τζαι να μεν ξαναμιλήσουμε. Τα νέα του μαθαίνω τα που κοινούς γνωστούς.


3. Φίλος μου κι έρωτας μεγάλος διαδικτυακός, πλατωνικός. Εμιλούσαμε πολλά, ελάλεν με κούκλα του, ήμουν για χρόνια πελλαμένη μαζίν του, είδα τον 2-3 φορές Ελλάδα που επήα. Έπιανα τον τηλέφωνο εγώ, τζείνος καμιά φορά στη γιορτή μου. Επήρα του δώρο για το γάμο του. Εν μου ευχήθηκε μετά για το δικό μου. Δεν τον εξανάπιασα τηλ που τότε. Εν νιώθω την ανάγκη να του μιλώ πλέον. Ευτυχώς. Τζι εννοείται εν τον παρεξηγώ.



Τρεις άνθρωποι που εφκήκαν που τη ζωή μου λόγω ίσως των καταστάσεων. Ή ίσως επειδή εν τους επολλοέκοφτε, είχαν άλλες προτεραιότητες, εν τους πειράζει αν χαθούμε.  Μέχρι πρόσφατα ενοχλούσε με. Έκαμνα εγώ ούλλες τις προσπάθειες γιατί ήθελα, εχρειάζουμουν τους στη ζωή μου τότε. Έστω να τους μιλώ, να μαθαίνω ότι εν καλά. Τωρά επέρασεν μου τζείνη η ανάγκη. Εννοείται θέλω ναν καλά. Βλέπω όμως πως αν δεν τους πιάσω εγώ μάλλον εν θα ξαναμιλήσουμε ποττέ.

Σκέφτουμαι τους μέσα μέσα τζαι σκέφτουμαι αν αξίζει να δοκιμάσω ξανά. Τζαι νιώθω ότι για ακόμα μια φορά απλά θα μάθω τα νέα τους (που τα μαθαίνω που το facebook μέσες άκρες) τζαι θα ξαναχαθούμε.

Να το πάρει το ποτάμι?
Στο κάτω κάτω μπορεί να μεν θέλουν να κρατήσουμε επαφή... Έννεν με το ζόρι.


 

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013

ποιοί εν μες την πολιτική

Είχα μιαν ενδιαφέρουσα κουβέντα με ένα γνωστό μου προχτές. Έσιει γνωριμίες πολλές λόγω της δουλειάς τζαι του χόμπι(τ) του. Όπου πάει σταματά κάθε 2 λεπτά μες το δρόμο να σιαιρετίσει, να τον σιαιρετίσουν.

Εν τω μεταξύ εκτιμώ τον πολλά, έσιει πολλές γνώσεις, εν προσγειωμένος, αρέσκουν μου οι κουβέντες του τζι οι απόψεις του. "Γιατί εν βάλλεις για βουλευτής?" είπα του μεταξύ σοβαρού τζαι αστείου. "Να έχουμεν τζι εμείς έναν πλάσμαν της προκοπής να ψηφίσουμε".

"Επειδή πρέπει να πηαίννεις με τα νερά τους", απάντησε μου σοβαρά.

Εξήγησε μου μετά ότι κάποτε είπαν του να φκει μέλος στο σύνδεσμο του χόμπι(τ) τους επειδή ήταν πολλά ενεργό μέλος. Εστηρίξαν τον κάποιοι του Συμβουλίου τζι οι φίλοι τους, εφκήκε τζι άρκεψε να κάμνει κάποιες προτάσεις για μείωση κόστους, για πρακτικά θέματα. Εσυμφωνήσαν αλλά εν τους άρεσε διότι εσήμαινε να μεν τρων τζαι να τα πιερώνουν που το ταμείο του Συμβουλίου, να μεν λείπουν πολλές ώρες τάχα για συνεδρίες του συμβουλίου, να βουρούν να κάμνουν πραγματικό έργο κλπ. Όταν έληξε η θητεία του εν τον εξαναστήριξε κανένας για να ξαναφκεί.

Τζαι με τα τόσα που είδε, δεν είσιεν τη διάθεση να το βουρήσει το θέμα, ούτε τα λεφτά που είχαν οι άλλοι για να αυτοδιαφημιστεί.

Κάπως έτσι μου είπε λειτουργεί τζι η πολιτική. Τζι είπε μου επίσης ότι στη γενιά του, τα άτομα που κόφκει ο νους τους, που εν μορφωμένα τζαι θέλουν να παράγουν τζαι να εξελίσσονται δεν ασχολούνται με την πολιτική.  Ιδιωτεύουν τζαι θωρούν πώς να ζήσουν καλύτερα τζείνοι τζαι οι δικοί τους.

Αντίθετα, όποιος δεν τα έπαιρνε τα γράμματα τότε, έπαιρνε σβάρνα τους καφενέδες, έκαμνε γνωριμίες, εκομματικοποιήτουν, έκαμνε χάρες για να του κάμνουν χάρες τζι εκατέληξε να είναι τοπ στέλεχος σε κόμματα - τζαι τελικά βουλευτής τζαι Υπουργός.

Έτο ποιοι μας κυβερνούν - τζαι γιατί δεν ασχολούνται νούσιμα πλάσματα με την πολιτική.

Χωρίς τούτο να ισχύει απόλυτα, είμαι σίουρη ότι κάπως έτσι παν τα πράματα.

Τί μπορεί να γίνει στο μέλλον?
Ο καθένας καταλάβει το.

Επιτέλους είδα τζι εγώ φως στο τέλος του τούνελ. Τζαι δέννεν το τρένο που έρκεται που απέναντι.

Να φύει η παλιά κκελλέ, να έρτουν νέα πλάσματα μορφωμένα που δέννεν κολλημέρα τζαι αρνιά τζαι που δεν δουλεύκουν μόνο για το προσωπικό τους συμφέρον ή για το κόμμα.

Όποιος διαφωνεί να πάει μια βόλτα που τον Κοτσιάτη να δει πώς θα καταλήξουμε.




Υ.Γ. Ήταν η πιο ωραία κουβέντα που έκαμα τα τελευταία χρόνια για τούντο θέμα.


 

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

μυρίζουν

Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι τζείνοι που βρ μυρίζουν άshημα (μασχάλες/στόμα/καπνίλα/τηανίλα/γεννικά) εν το αντιλαμβάνουνται ότι μυρίζουν.

Εν εξηγείται αλλιώς το ότι συνηθίζουν να μυρίζουν έτσι. Τάχα όι μιαν φορά, αλλά συνήθως πετυχαίνεις τους να βρ μυρίζουν άshημα.

Και αρνούμαι να σκεφτώ ότι ξέρουν το τζι εν τους κόφτει.


 

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2013

desperate (house)wife

Χρόνια πολλά κι ευτυχισμένος ο νέος μήνας Ιούλιος 2013!

Έτσι θα πηαίννουμεν τωρά, μήνα με μήνα γιατί ως τον Αύγουστο, άξιος πόννα ζήσει!



Μπαίνω κατευθείαν στα ψητά, χρειάζομαι τη βοήθεια σας αγαπητές νοικοτζυρές.

1ο θέμα: Η των ποτηριών θαμπότης
Το πλυντήριο των πιάτων τζαι των ποτηρκών μου φκάλλει μου τα ποτήρκα θαμπά. "Ρε γιε μου πιε λλίον λαμπρυντικό να σου περάσει", ετίγκαρα το στο λαμπρυντικό τζαι πάλε δεν γυαλλίζουν! Για να πλύνει βάλλω του πουτζείνες τες ταμπλεττούες που έχουν ποούλλα μέσα. Δεν ξέρω τί να κάμω. Αφού πλυννίσκει τα τζαι μετά ξαναπλυννίσκω τα εγώ. Τί να φταίει τί να φταίει που μου βγαίνουνε θαμπά? (μια φωτογραφία θαμπού ποτηρκού δεν ήβρα στο νετ να βάλω, τί στο καλό, ούλλου του κόσμου τα ποτήρκα γυαλλίζουν?)



2ο θέμα: Πρασινίζω τζαι πονώ
Τα σκουλαρίκια μου κάμουν μου τα αυτιά μου ολοπράσινα τζαι με πληγές. Ναι εν ψεύτικα εννοείται αλλά εν θα αρκέψω να βάλλω αληθινά (έφκαλα τζαι τα χρυσά δόντια) τζαι σε όσους θέλουν να μου φέρουν δώρο χρυσά τζαι διαμαντένια σκουλαρίκια προτιμώ να μου κάμετε δώρο αεροπορικά εισιτήρια για Τοσκάνη είπαμε). Τί να κάμω για να φορώ βίδες τζαι να μεν πρασινίζω τζαι na πονώ? Μόνο σοβαρές προτάσεις.









3ο θέμα: Μόνον εγώ...?
... δεν μπορώ να φορώ έτσι  παπούτσια? Αν εξαιρέσεις το ύψος (ζαλίζουμαι τζει πάνω) τζαι το γεγονός ότι που την τρύπα μπροστά χωρεί μόνο το μεγάλο μου δάκτυλο), πάντα φκαίννει μου το κολανούι πίσω τζαι καταλήγω να τσακίζουμαι ή να μου φκαίννει το παπούτσι άλα Σταχτοπούτα τζαι να μεινίσκω ξυπόλυτη σαν περπατώ. Μα πώς τα καταφέρνετε εσείς οι ακροβάτισσες που σας θωρώ? Κολλάτε το κολανούι/παπούτσι πάνω σας? Λείπει τζι η Ιβάνα να την ρωτήσω.