Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουάριος, 2013

Ού πρήξεις! - ο ασφαλιστής

Εν λέω, κάθε επάγγελμα έχει τη χάρη του αλλά οι ασφαλιστές εν ειδική περίπτωση. Στη σχολή Ασφάλειας πρέπει να κάμνουν μαθήματα όπως "Πρήξιμο 101", "Πώς να ασφαλίσετε κάττους/ κροκόδειλους/φίλους από το δημοτικό", "Αγαπήστε τις γυναίκες των πρώην σας" "Το "δεν ενδιαφέρομαι" δεν είναι απάντηση", "Πώς να πείτε με διαφορετικό τρόπο το ίδιο πράγμα για να πείσετε πιθανούς πελάτες", "Πώς να λέτε στους πελάτες σας τί εξετάσεις να κάνουν" "Ο γιατρός του πελάτη είναι ο καλύτερος σας φίλος".
Ειλικρινά στενοχωρκούμαι να ακούσω ότι κάποιος φίλος μου έγινεν ασφαλιστής. Πρώτον γιατί θα αλλάξει ο χαρακτήρας του προς το πρήχτικο και αντιπαθητικό. Δεύτερον γιατί θα με πρήσει στο όνομα της φιλίας μας ώσπου να με ασφαλίσει.
Εγώ προσωπικά δεν γαϊζω και αν με ρωτάς ούτε ασφάλεια θέλω, αλλά ας όψεται η κρίση τζαι τα φαγιά που τρώμε που μπορεί να μείνουμε χωρίς δουλειά τζαι να πιάσουμε καρκίνο τζαι να μεν έχουμε λεφτά να νοσηλευ…

μασοενοχλητές

11.07

Ησυχίες. Κάθουμαι να φάω. Αννοίω το μαστραππίν μου, φκάλλω τις λιχουδιές τζι αρκέφκω να μασουλώ. Εννοείται εφούλαρα το στόμα μου, εγεμώσαν οι βούτσιες μου, εξογκωθήκαν τζαι προσπαθώ να καταπίννω λλίον λλίον. Ναι, πεινώ πολλά.

Κτυπά το τηλέφωνο! Άστο καλό! Τόσην ώραν εν έπαιζεν...
Τί κάμνεις?
α) Ματσιουλάς γλήορα γλήορα να καταπιείς ότι προλάβεις τζαι να απαντήσεις
β) Απαντάς, βρυχάσαι ένα "συγγνώμη", μασάς λλίον τζαι μιλάς
γ) Φτύνεις το φαί για να απαντήσεις
δ) Συνεχίζεις να μασάς ανενόχλητα, αν ακόμα παίζει το τηλέφωνο μετά πόννα καταπιείς, έχει καλώς, μπορεί τζαι να απαντήσεις

Εγώ εμάσησα ανενόχλητη. Μα εν τζι έννα σπάσει το πλάσμα. Αν με θέλουν πολλά έννα ξαναπιάσουν.


11.14

Ξαναπιάνουν. Ξαναφακκά το τηλέφωνο εννοώ. Ένιξέρω αν εν οι ίδιοι μασοενοχλητές. Απαντώ απρόθυμα. Στην άλλην άκρη της γραμμής ακούω μια φωνή πρόσχαρη. Καλημερίζει με, ρωτά αν είμαι καλά (περίεργο...) ρωτά με πότε να έρτει για την επιστολήν του. Κατά έναν περίεργο τρόπο, αλλάσσει η διάθεση μου. …

Interview with a Saikko

Έφτακτη επικαιρότητα: Λόγω καθυστερίασης στην χαπαροσύνη για τον σκοτεινό Πίκον Απίκο τζαι επειδή ώσπου να συφτάσουμεν εποσπαστήκετε, αποφασίσαμεν να αλληλοσυνεντευξιαστούμε με την μοναδική, ατελείωτη κι αξεπέραστη blogger Sike. Ακολουθούν προσωπικές ερωτήσεις στις οποίες η φίλτατη ήταν λαλίστατη, έδωσε ειλικρινείς κι εμπεριστατωμένες απαντήσεις, για τα μάτια σας και μόνο:

1. Πιστεύκεις ότι ο Ούτποτ είναι η προσωποποίηση της τελειότητας τζιαι της ανυπαρξίας αλλά εν θέλεις να το παραδεχτείς ούτε προφορικά ούτε γραπτώς γιατί εν σου αρέσκει που του έshεις αδυναμία; Όι.
2. Τελευταίως καταλάβεις ότι εννά περιοδεύσεις σε 3 μέρες επειδή λούννεσαι του κλαμάτου με το παραμικρό τζιαι (ώσπου να τελειώσει η περιοδεία) αποφασίζεις να χωρίσεις τζιαι μάλιστα έshεις τζιαι λογικά επιχειρήματα που θα παραμείνουν ακλόνητα ακόμα τζιαι μετά που θα ξηπεριοδέψεις; Όι, η περίοδος μου εν συνεπέστατη τζιαι δεν χρειάζεται να μυρίζουμαι τα νύshια μου για το πότε εννάρτει.
3. Το πρώτο το big brother τζιαι το ba…

Βαλεντινίαση

Το σημερινό μου πρόβλημα έχει ως εξής:
Ποττέ δεν ήμουν φαν του Βαλεντίνου. Κάθε χρόνο μαύρος τζι άραχνος όπως τζι αν τα κατάφερνα. Πέρσι όμως έδωκεν μου αφορμή να γνωρίσω το Δώρο τζαι φέτι να γιορτάζουμε ένα χρόνο μαζί. Και που λες (ευτυχία...) είπα να δώσω μέρος στην οργή τζαι να τον γιορτάσω δεόντως φέτος. Έτσι έψαξα να έβρω free e-cards για να στείλω του Δώρου μου. Εν ούλλες ολοκότσινες, με καρδούλες, λουλούδια, αγκαλιές και λαβ σονξ... Επροβληματίστηκα, εν ούλλες κλισέ τζαι στημένες... Τζαι πόσα να καλύψει, τί να σου κάμει μια κάρτα...
Που ξαναλές, η μια κατηγορία καρτών εν τζείνες ούλλες με τες αγκαλίτσες/φιλάκια/καρδούλες/σκυλάκια... Ότι πιο χαριτωμένο που προσωπικά πιάνω διαβήτη με τόση ζάχαρη. Απορώ αν πραγματικά αρέσκουν έτσι καρτούες σ' έναν άντρα, αν χαμογελά πραγματικά ή που αμηχανία. Not my style.
Η άλλη εν τζείνες που γράφουν "I love you foreverandever/always yours/always in my mind/I love you more than words can say" κλπ. Σοβαρά, τούτα θεωρώ το μεγάλη …

Ο Άρης

Δηλαδίς έλεος! Το παρελθόν μου τζυνηά με, εν με αφήνει να ησυχάσω, λαλώ του παρέτα με, κόψε τα μιτσοκαμμήματα, μεν μου νέφκεις, εν θα λυγίσω, ατού ο Γαβριήλ. Ο Άρης.

Πετάσσουνται μπροστά μου εικόνες του παρελθόντος, εικόνες του παρόντος, σαν τες σειρήνες, τραγουδούν να με πελλάνουν, φωνάζουν μου να σκεφτώ τί ωραία που θα περάσουμε...

Αλλάσσω δρόμο, γυρίζω αλλού το βλέμμα να μεν θωρώ, κλείω τα αυτιά μου τζαι τραγουδώ δυνατά "ΝΑ ΝΑ ΝΑ ΝΑ ΝΑ" να μεν ακούω, περπατώ με γρήγορο βήμα να ξεφύγω, δρώνω ξιδρώνω, πετάσσουνται πάλε μπροστά μου φαντάσματα, δέρνω τα τζι εξαφανίζουνται επιτέλους.

Ώσπου να πάω για ύπνο. Τζαμαί είμαι ανυπεράπιστη. Στο έλεος ηλίθιων ονείρων που έρκουνται να με ταράξουν αφού δε μπορώ να αντιδράσω δυναμικά. Με απώτερο σκοπό να ξυπνήσω κουρασμένη, συγχισμένη, διαλυμένη, λυπημένη, πιο αδύναμη τζαι να ενδώσω που τ' αλήθκεια. Τζαι πράγματι, ξυπνώ τζαι σκέφτουμαι μήπως εν εξεπέρασα κάποια πράματα, μήπως έχω απωθημένα, μήπως είμαι τρελή μήπως τα 'χω χαμένα.…

περίεργοι βλόγγερς που παλιά

Μες τα βλογς είμαι παλιά καραβάνα. Έγραφα ηλεκτρονικό ημερολόγιο σε ένα φόρουμ, του στυλ σήμερα εξύπνησα, ετζυλίστηκα μες το κρεββάτι, επέταξα το ξυπνητήρι, ενίφτηκα, άρκησα πάλε, επήα δουλειά, εφατσιήσαν μου το αυτοκίνητο τζαι τί στο καλό γυρέφκουν ούλλοι μες το δρόμο που το χάραμαν του φου, μα εν ωραίος τούτος ο τύπος, τί να φάμε σήμερα, ήπια τα άντερα μου κλπ.

Είπαν μου να κάμω βλογ να γράφω ότι θέλω. Μα γιατί, τί τους ενοχλούσα? Έκαμα, έγραφα σοβαρά, μετά πελλάρες, έκλεισα το, άνοιξα άλλον, έτο εγνώρισα βλόγγερς διάφορους.

Ένας, έκαμεν μου φοβερήν εντύπωση. Εθύμιζε μου τον Τέρρυ που την Κάντυ, ήταν έτσι μυστήριος, γοητευτικός, εξ Ελλάδος, έγραφεν μιαν στο τόσο τζι όποτε τον εθκιάβαζα εμεθούσα, ερωτεύκουμουν τον. Εγράφαν του σχόλια μόνον κοπέλες, απαντούσε λακωνικά, μελαγχολικά τζι όποτε του έκαμνε κκέφι. Κάθε 3-4 μήνες εθυμούμουν να τσεκκάρω το βλογ του, κάθε τόσο έγραφε αλλά το κάθε ποστ ήταν ιστορία που μόνον του, με μυστήριο φόντο, φωτογραφίες που ενόμιζες ήταν να πεταχτούν …

no drama

Ήμουν πάντα δράμα-κουίν, να πιστεύκω ότι ούλλος ο κόσμος εν ευτυχισμένος εκτός που εμένα - άτε καλά τζαι τους άρρωστους, άστεγους, πεινασμένους, βασανισμένους, χήρους κλπ. Εκλαίουμουν για τα χάλια μου αν τζ' ήξερα ότι ήμουν υπερβολική αλλά επίστεφκα ότι για να μου περάσει, για να είμαι ευτυχισμένη θα ήθελα έναν άντρα να με καταλαβαίνει, να μεν με περιπαίξει τζαι να με αγαπά. Μεν ακούεις όμως, βαθιά μέσα μου ήξερα ότι έννεν τούτο το πρόβλημα μου.

Ε μα τωρά εν έχω για τι να κλαφτώ. Κάποια θέματα πιστεύκω ότι δημιουργώ τα εγώ που μόνη μου ως επί το πλείστον, ή είναι φυσικό επακόλουθο του φαινομένου που θέλει δύο πρώην άγνωστους ξαφνικά να συζούν και να μοιράζονται σχεδόν τα πάντα. Εν έχω παράπονο, εν επαίξαμεν ξύλο, βρίσκουμεν τα τζι εν πολλά όμορφο.

Αλλά η ζωή μου τωρά εν μια ρουτίνα. Εν έχω σοβαρά σκαμπανεβάσματα, ούτε συναισθηματικά, ηρέμησα, άλλαξεν τζι η φάτσα μου (λαλούν μου ότι εγλύκανα) τζαι βασικά εν σάννα ζω μιαν άλλη ζωή. Ή τη ζωή μιας άλλης. Εν πίστευκα ποττέ ήταν να φτ…