Να ανησυχώ?
Τις τελευταίες ημέρες έτυχε να ακούσω από 3-4 άντρες "συνομήλικους" πόσο δυσαρεστημένοι είναι από τις γυναίκες τους και γενικότερα με τον έγγαμο βίο. Συνομήλικοι εννοώ παντρεμένοι με 2-3 μωρά μέχρι 12 ετών, σε παρόμοια φάση με εμένα δηλαδή. Φαίνεται ότι ο έρωτας έλειψε, τη θέση του πήρε η ρουτίνα, ο αγώνας επιβίωσης μεταξύ των δύο φύλων, βασικά μια μάχη ποιος θα επιβληθεί του άλλου για να γίνει το δικό του και να κρατήσει ο καθένας τις ψυχικές του ισορροπίες. Τις οποίες προφανώς ο άλλος διαταράσσει με τα νεύρα, υπερβολικές/εξωπραγματικές απαιτήσεις.
Για να το πω πιο στεγνά, εταράξαν τους οι γυναίκες τους. Μετά το γάμο μεταλλασσόμαστε, διατείνονται οι άντρες. Γινόμαστε απαιτητικές, υστερικές, εν θα πω τους χαρακτηρισμούς που άκουσα να χρησιμοποιούν οι "συνομήλικοι".
Ακούγοντας κάποια που τα παράπονα τους, ήβρα τους δίκαιο. Οι γυναίκες τους εφαίνουνταν όντως υπερβολικές, από τη δική τους οπτική γιατί τζει εβοηθούσαν στο σπίτι, τζαι με τα μωρά ασχολούνταν. Δεν ξέρω την άλλη πλευρά όμως. Ξέρω μόνο τη δική μου περίπτωση που όντως έχω γίνει πιο απαιτητική, λιγότερο συμπαθητική και ενίοτε σπαστική στα μάθκια του συζύγου μου, ξέρω το. Ξέρω πότε γίνεται τούτο, με ποια συγκεκριμένη μου συμπεριφορά, αντιλαμβάνομαι πως φαίνομαι τζαι πως τον κάμνω να νιώθει. Σίγουρα όχι στο βαθμό που το αισθάνεται ο άλλος γιατί ο καθένας βιώνει το διαφορετικά, μπορεί να τον εκνευρίζω μέχρι σκασμού κάποιες φορές.
Το θέμα είναι ότι δεν το κάμνω ξεπίτηδες, για εμένα δεν είναι αγώνας ποιος θα επιβληθεί του άλλου αλλά πως θα γίνουν πιο λειτουργικά τα πράγματα στο σπίτι. Άμαν ένας που τους δύο δεν κάμνει τούτα που του αναλογούν (ο ένας συνήθως εν ο σύζυγος) τότε ο άλλος (εγώ) γίνομαι τούτα ούλλα που επεριγράψαν οι συνομήλικοι. Θα μου πεις ποιος κρίνει σε ποιον αναλογεί τι. Θα σου πω η γυναίκα συνήθως. Εν τζείνη που τραβά το παραπάνω ζόρι με το σπίτι, τα μωρά. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να ασχολείται παραπάνω ο άντρας. Εν η γυναίκα που αγχώνεται να τα κάμει ούλλα τζι αναθέτει συνήθως δουλειές στον άντρα για να γίνουν ούλλα. Προφανώς αν τα προλάβαινε ούλλα θα τα έκαμνε, γιατί θα τα ήθελε ούλλα να δουλευκουν ρολόι. Ο άντρας εν πιο χαλαρός. Εν τον κόφτει τόσο ναν πεντακάθαρο το σπίτι, να έχουν ούλλοι ρούχα καθαρία σιδερωμένα τζαι σπιτικό φαγητό, ναν λουμένα φαημένα ήρεμα τα μωρά. Θέλει πρώτα τη δική του ηρεμία τζαι μετά ούλλα τα άλλα.
Κάπου δαμαί χαλούμεν τα. Η γυναίκα συνήθως βάλλει προτεραιότητες ούλλα τα άλλα (μωρά, σπίτι, σύζυγος, με τούτη τη σειρά), τζι αν μείνει χρόνος για την ίδια έχει καλώς. Ο άντρας όμως πρέπει ναν ξεκούραστος για να ασχοληθεί με οτιδήποτε άλλο.
Τζαι κάπως έτσι εν ούλλοι δυσαρεστημένοι τζαι οι άντρες , αν μπουχτήσουν, όπου βρεθούν λαλούν τον πόνο τους τζαι η πρώτη που θα τους συμπαρασταθεί εν το τρίτο πρόσωπο και η αρχή του τέλους.
Είχα τζι άλλα να πω αλλά επιάσετε το νόημα. Κάπου εχάσαμε τη μπάλα τζαι εν πρόβλημα αμφότερων των φύλων.
Τις τελευταίες ημέρες έτυχε να ακούσω από 3-4 άντρες "συνομήλικους" πόσο δυσαρεστημένοι είναι από τις γυναίκες τους και γενικότερα με τον έγγαμο βίο. Συνομήλικοι εννοώ παντρεμένοι με 2-3 μωρά μέχρι 12 ετών, σε παρόμοια φάση με εμένα δηλαδή. Φαίνεται ότι ο έρωτας έλειψε, τη θέση του πήρε η ρουτίνα, ο αγώνας επιβίωσης μεταξύ των δύο φύλων, βασικά μια μάχη ποιος θα επιβληθεί του άλλου για να γίνει το δικό του και να κρατήσει ο καθένας τις ψυχικές του ισορροπίες. Τις οποίες προφανώς ο άλλος διαταράσσει με τα νεύρα, υπερβολικές/εξωπραγματικές απαιτήσεις.
Για να το πω πιο στεγνά, εταράξαν τους οι γυναίκες τους. Μετά το γάμο μεταλλασσόμαστε, διατείνονται οι άντρες. Γινόμαστε απαιτητικές, υστερικές, εν θα πω τους χαρακτηρισμούς που άκουσα να χρησιμοποιούν οι "συνομήλικοι".
Ακούγοντας κάποια που τα παράπονα τους, ήβρα τους δίκαιο. Οι γυναίκες τους εφαίνουνταν όντως υπερβολικές, από τη δική τους οπτική γιατί τζει εβοηθούσαν στο σπίτι, τζαι με τα μωρά ασχολούνταν. Δεν ξέρω την άλλη πλευρά όμως. Ξέρω μόνο τη δική μου περίπτωση που όντως έχω γίνει πιο απαιτητική, λιγότερο συμπαθητική και ενίοτε σπαστική στα μάθκια του συζύγου μου, ξέρω το. Ξέρω πότε γίνεται τούτο, με ποια συγκεκριμένη μου συμπεριφορά, αντιλαμβάνομαι πως φαίνομαι τζαι πως τον κάμνω να νιώθει. Σίγουρα όχι στο βαθμό που το αισθάνεται ο άλλος γιατί ο καθένας βιώνει το διαφορετικά, μπορεί να τον εκνευρίζω μέχρι σκασμού κάποιες φορές.
Το θέμα είναι ότι δεν το κάμνω ξεπίτηδες, για εμένα δεν είναι αγώνας ποιος θα επιβληθεί του άλλου αλλά πως θα γίνουν πιο λειτουργικά τα πράγματα στο σπίτι. Άμαν ένας που τους δύο δεν κάμνει τούτα που του αναλογούν (ο ένας συνήθως εν ο σύζυγος) τότε ο άλλος (εγώ) γίνομαι τούτα ούλλα που επεριγράψαν οι συνομήλικοι. Θα μου πεις ποιος κρίνει σε ποιον αναλογεί τι. Θα σου πω η γυναίκα συνήθως. Εν τζείνη που τραβά το παραπάνω ζόρι με το σπίτι, τα μωρά. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να ασχολείται παραπάνω ο άντρας. Εν η γυναίκα που αγχώνεται να τα κάμει ούλλα τζι αναθέτει συνήθως δουλειές στον άντρα για να γίνουν ούλλα. Προφανώς αν τα προλάβαινε ούλλα θα τα έκαμνε, γιατί θα τα ήθελε ούλλα να δουλευκουν ρολόι. Ο άντρας εν πιο χαλαρός. Εν τον κόφτει τόσο ναν πεντακάθαρο το σπίτι, να έχουν ούλλοι ρούχα καθαρία σιδερωμένα τζαι σπιτικό φαγητό, ναν λουμένα φαημένα ήρεμα τα μωρά. Θέλει πρώτα τη δική του ηρεμία τζαι μετά ούλλα τα άλλα.
Κάπου δαμαί χαλούμεν τα. Η γυναίκα συνήθως βάλλει προτεραιότητες ούλλα τα άλλα (μωρά, σπίτι, σύζυγος, με τούτη τη σειρά), τζι αν μείνει χρόνος για την ίδια έχει καλώς. Ο άντρας όμως πρέπει ναν ξεκούραστος για να ασχοληθεί με οτιδήποτε άλλο.
Τζαι κάπως έτσι εν ούλλοι δυσαρεστημένοι τζαι οι άντρες , αν μπουχτήσουν, όπου βρεθούν λαλούν τον πόνο τους τζαι η πρώτη που θα τους συμπαρασταθεί εν το τρίτο πρόσωπο και η αρχή του τέλους.
Είχα τζι άλλα να πω αλλά επιάσετε το νόημα. Κάπου εχάσαμε τη μπάλα τζαι εν πρόβλημα αμφότερων των φύλων.
